woensdag 6 november 2013

Verkooptactiek van Jeugdzorg

Het tijdelijk omlaag brengen van het aantal Uithuisplaatsingen is voorzien, vanwege de zorginkoop, bovenlokaal, die de a.s. jeugdwet voorziet. Dat is verkooptactiek.

Het raakt niet de meer dan 50% die prof. Jo Hermanns in Zeeland bewees te kunnen, met uitloop tot 75% vermindering. 75% raakt de 72% in het rapport '909 zorgen' en is dus wetenschappelijk realistisch.

Bij de ingang van de bijna vorige Wet op de jeugdzorg zijn de kosten van 2005 t/m 2011 met 50% onevenredig gestegen, en dat zal na 2015 ook wel weer zo gaan gebeuren. Nu zullen de gemeenten de financiële gaten dichten door de WOZ te verhogen.

Wanneer men de Public-Relation-praat en de mooipraat van de jeugdzorglobby analyseert, dan ziet men de gaten ontstaan:

Dwang- zorg
 

Wordt de doorgang tot dwang-zorg gedicht met diagnostiek? Neen!
Wordt er wel over gesproken? Neen! Verzwegen.
Worden er eisen gesteld aan diegenen die over advisering tot dwang gaan, op diagnostisch niveau, gespecialiseerd? Neen! Het mogen sociaal werksters zijn die met zesjes de SPH hebben gehaald.

Het zijn echt mooie plannen die de Jeugdzorglobby voorlegt, en door de politiek worden geloofd. De plannen zijn ook al aangeschoten door deskundigen op artsennet.nl!

Het zijn niet enkel onderbuikpraatjes van onbelezen ouders over het blijvend falen van jeugdzorg. Onafhankelijke wetenschappers en artsen, gestudeerde onderzoekers, zien het ook gebeuren hoe die doorgang tot dwang jeugdzorg twee petten opzet.

Dat gaat niet leiden tot ontmedicalisering, waar pleegkinderen juist lamgelegd worden met Ritalin, om lief te zijn tegen de pleegouders. Dat is drugs toedienen zonder diagnose vòòraf aan de OTS-aanvraag aan de goedgelovige rechter.
Dat is en blijft fout. 
 

Eigen Kracht

'Eigen Kracht' opdringen waar een infectie de oorzaak van een hulpvraag kan zijn is onzinnig, en deze Eigen Kracht-overleggingen worden beïnvloed door.... die jeugdzorgwerkers die manipuleerden en insinueerden.

Deze beroepsgroep is door de lobby (gesubsidieerd met belastingcenten) onaantastbaar. Elders op deze blog is geschreven dat welhaast geen enkel kwaliteitscontrolemechanisme werkt via diagnostisch onderzoek per case.
De rechter gelooft zonder naar echt feitelijk bewijsmateriaal te kijken;
De inspectie doet liever aan meta-analyse zonder de detailfouten per case te zien;
De klachtencommissies werken ook niet integraal ziend.

Second opinion of diagnostiek (in onafhankelijke setting) mag van de gezinsvoogd meestal niet, en die rapporten moeten de gezinsvoogd welgevallig zijn om bij de rechter getoond te worden. 
 

Fouten worden weggemoffeld

Fouten van het eerste indicatiebesluit worden weggemoffeld door andere insinuaties in te brengen om het mandaat van dwang te verlengen.
De doelen worden vaag gehouden in mooie bewoordingen.

- Welke rechter is nu een deskundig diagnost om te doorzien?
- Welke inspecteur ziet het gehele dossier?
- Welke klachtencommissie weegt de fouten i.p.v. de niet-passende procedure?
- Welke door jeugdzorg ingehuurde diagnost gaat buiten de sturende onderzoeksvraagstelling vanuit de juridiserende gezinsvoogdij om integraal onderzoeken, met een uitgangsbasis waar het kind bij de echte ouders mag verblijven, om valide onderzoek mogelijk te maken? 
 

Er wordt wel gedreigd door Jeugdzorg dat er zal worden geprocedeerd als men buiten de grenzen van het door jeugdzorg toegestane treedt. Manipulatie van waarheidsvinding!  

Teamlid Jeugdzorg Dark horse

1 opmerking:

  1. Al deze 'professionals' in de jeugdzorgketen van sociaal werkster tot rechter en inspecteur, negeren bewust of domweg onbewust de wetenschap:

    Prof. RJ van der Gaag, Radboud-universiteit, met "Zet zwaargewichten (die de cliënten zien) in de ingang", medici,

    prof. R.A.C. Hoksbergen (IBAP, 2000) en de SSF (2005), met "Creëer gespecialiseerde doelgroepingangen, zodat de problemen op hoog niveau onderkent en doorverwezen worden ter behandeling",

    prof. Joseph J. Doyle jr, 2007, met "Kinderen zijn beter-af thuis met zo nodig passende hulp dan diezelfde kinderen in pleegzorg",

    Susan L. Smith, 2010, zeer groot onderzoek 'Keeping the Promise' (Donaldson Adoption Institute: http://www.adoptioninstitute.org/research/2010_10_promises.php), dat o.a. het inzicht van Hoksbergen en de SSF bevestigde: "gespecialiseerde doelgroepingangen zijn hard nodig! De reguliere jeugdzorg matcht de kennis niet bij de case."

    Prof. N.W. Slot met '909 zorgen': "72% van de OTS-sen na 2 jaar gaven geen verbetering".
    De bedenkingen van dezelfde Wim Slot en prof. Carlo Schuengel (samenvatting over voornamelijk nadelen van dwangzorg: http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2013/10/dwang-in-de-jeugdzorg.html).

    Prof. Jo Hermanns in Zeeland: 50% minder uithuisgeplaatste zorg door passende zorg via thuis, met de aanvulling dat dit wel tot 75% kan oplopen, wat aardig bij die 72% komt van Wim Slot. ((https://www.youtube.com/watch?v=F6Dthj9XBLU na 4:23 minuten)...

    Prof. Theo Doreleijers, die ondervond dat het met 90% van de meisjes in gesloten instelling naderhand niet goed ging, en dat de behandeling zeer te wensen overliet in die instelling. (https://www.youtube.com/watch?v=F6Dthj9XBLU na 4 minuten 20" ; opmerkelijk is de naïviteit van kinderrechter Quik in https://www.youtube.com/watch?v=H2fFBZl-cG0 die veel meisjes dus verkeerd heeft gesloten weggeplaatst, met daarna de woorden van Theo Doreleijers bij ca. 5 minuten: 90%!!!).

    De dossieronderzoeken van ouderondersteuners die aantonen dat er te veel gelogen wordt in de indicatiebesluiten en argumenten bij de kinderrechter (naar hoe ouders het verwoorden; insinueren is dan een netter woord, waarbij jeugdzorg eveneens epateert en manipuleert), er te weinig ingegaan wordt op de vraag naar diagnostische waarheidsvinding ofwel het doen van diagnose door een open-onderzoekend specialist (zonder de sturende en beperkende onderzoeksvragen vanuit de gezinsvoogdij), en te lang aan uitsteltactiek gedaan wordt door jeugdzorg.

    Is negatie van wetenschap waar het belang van het kind (diagnostisch) nog aan het hart gaat, goed voor de jeugdzorg-ervaring van het ontvankelijke kind dat daarmee moet opgroeien???

    Dat wil geen jeugdzorgwerker en rechter met z'n eigen kind!!!
    Is er hier sprake van twee walletjes eten?
    Is hier sprake van vriendjespolitiek?
    Of is hier sprake van erg domweg geloof stellen in een ketenpartner, en alle signalen van wetenschappers, onderbouwende ouders, aantonende ouderondersteuners, motiverende advocaten zo mogen negeren met een gewetenloos gevoel?

    BeantwoordenVerwijderen