donderdag 3 oktober 2013

Wéér een uitbuikplaatsing?

Wij zijn in aanraking gekomen met BJZ omdat opa (vaders zijde) in 2011 een melding heeft gedaan bij BJZ Flevoland. Wij zouden volgens hen met zijn vieren op één kamer wonen en de kinderen zouden moeten toekijken hoe ik en mijn huidige partner heftige seks zouden hebben met elkaar. 

Hierop is S. d. B. van het crisisteam BJZ Flevoland bij ons geweest en was het na inlichtingen van school en de huisarts al snel duidelijk dat het bij ons allemaal niet gebeurde en werd het dossier in eerste instantie gesloten. Een maand of twee later hebben opa en oma (vaders zijde) wederom een melding gedaan bij BJZ Flevoland, maar dan nu over mishandeling en verwaarlozing. Zo zou ik de hele dag met mijn ‘luie kont’ op de bank liggen en helemaal niets uitvoeren. Ik heb geen flauw idee waar dit op gebaseerd was en er was ook niemand uit onze omgeving die het kon bevestigen, ook de school en de huisarts niet. 

Mijn huidige man zorgde voor de kinderen, bracht ze naar school, haalde ze uit school, stopte ze onder de douche en zou ze op bed leggen. Het enige wat hiervan waar is, is dat mijn man ze naar school bracht en haalde, omdat ik een werkweek van vijftig uur had om mijn gezin te onderhouden. Ik ben van beroep secretaresse. De avonden met bed -en douche ritueel waren en zijn uiteraard altijd door mij gedaan. 

Vete door familie van vader 

Hierop heeft het Crisisteam van BJZ Flevoland de Raad voor de Kinderbescherming ingeschakeld, omdat zij vonden dat de familie van vaders zijde een vete aan het uitvechten was ten koste van mijn dochter en over de rug van de instanties. 

Hierop is er een onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming geweest en die heeft  werkelijk alles overgenomen wat vader heeft beweerd, terwijl ik overtuigend kan bewijzen dat zijn familie fout zit. Ze hebben niet meegenomen dat de AMK-meldingen in feite treitermeldingen waren, dienend als manipulatie van de instanties. Ze zijn alleen op “verhalen” afgegaan en aangezien vader gewoon door de Raad in Tilburg is “bevraagd” en wij door de Raad hier in Almere is er de bekende ‘ruis’ op de lijn gekomen en hebben ze de verhalen naast elkaar gelegd. Deze komen uiteraard niet overeen. Dus dan maar dit.  

Ondertussen sta ik met mijn huidige man als het “zwarte” schaap te boek omdat de rapporten NIET kloppen. Dit hebben we meerdere malen aangegeven maar hier heeft niemand iets aan gedaan.  

Ondertoezichtstelling 

Op 17 april 2012 is de eerste OTS uitgesproken over alleen mijn jongste dochter. Mijn oudste dochter en ongeboren kind hebben een andere vader. Volgens de Raad ging het met mijn oudste dochter op dat moment prima en waren er geen zorgen. In heel het eerste jaar van de OTS is er niets gebeurd in het belang van mijn jongste dochter en ging het alleen maar bergafwaarts met haar, vanwege haar loyaliteitsconflict welke alleen maar groter en groter werd gemaakt. Ze kwam thuis met verhalen over dat oma er voor ging zorgen dat ze in Tilburg kon wonen zodra ze twaalf was en tegen mijn man zei ze: “Ik hoef van mijn vader toch niet te luisteren naar jou en mama”. 

Tegenwerking door vader 

Na de uitspraak van april 2012 heeft het tot medio juni 2012 geduurd alvorens wij een gezinsvoogd toegewezen kregen. Omdat het zo lang duurde zijn mijn man en ik naar BJZ gegaan om tekst en uitleg te vragen. Hier kwamen we er achter dat vader regelmatig met BJZ Tilburg (daar woont hij) belde met de mededeling dat hij mijn dochter niet meer thuis zou brengen. Afijn, ik heb mijn mond opengetrokken en had binnen twee uur een gezinsvoogd. Ik was ‘blij’ (niet echt, maar het moest toch) en in de hoop dat mijn dochter eindelijk geholpen zou worden en dat vader op zijn verantwoordelijkheden zou worden gewezen . Helaas, niets was minder waar. Ik heb drie verwijzingen gekregen van mijn huisarts voor diverse instanties, maar kan nergens terecht. Omdat vader mede gezaghebbende is heb ik overal zijn handtekening voor nodig en vader weigert dit!  

Van de gezinsvoogd mevrouw V. dachten wij ‘dat is een goeie, die gaat echt vechten voor mijn dochter’. Of in ieder geval er voor zorgen dat mijn dochter de hulp krijgt die ze nodig heeft voor haar loyaliteitsconflict en alle signalen die ze vertoont van ADHD. Op school ging het al slechter en mijn dochter ging zienderogen achteruit. Ook qua gedrag, want ze  is nu tien jaar maar gedraagt zich af en toe als een meisje van zes. In september/oktober 2012 werd mw. V. ziek en heb ik maanden niets van BJZ gehoord. Ik heb een aantal keer gebeld met de vraag waarom ik niks hoorde en toen bleek I. V. ziek te zijn. We hebben geëist dat  ze een vervangende voogd aan zouden wijzen omdat er niet bekend was hoe lang ze uit de roulatie zou zijn. In december 2012 kreeg ik van Mw. v. O. een telefoontje dat zij de nieuwe gezinsvoogd zou zijn van mijn dochter en dat we maar met een “schone lei” moesten beginnen.  

Uiteraard ging dit niet werken, omdat vader van mijn dochter in die tussenliggende periode de ene fout na de andere fout beging en nergens aan meewerkte. Zo heb ik in november 2011 via de rechter een handtekening afgedwongen voor de Geheime Tuin hier in Almere. Hier konden we 14 februari 2012 terecht. Vader kwam 45 minuten te laat, heeft 10 minuten zijn mond open getrokken en de Geheime Tuin wilde niets meer doen voordat de door de rechter afgedwongen mediation afgerond zou zijn. Vader heeft alle afspraken afgezegd en beweert dat ik dat gedaan heb. Zo staat het ook in de rapportages, terwijl een simpel telefoontje naar de mediator bewijst dat ik het niet gedaan heb. Dit hebben ze nooit gecheckt. 

BJz weigert onderzoek  

School had vader verzocht om een SLA-PO-onderzoek waar hij geen toestemming voor wenste te geven. Ze hebben zes maanden moeten wachten voordat de handtekening uiteindelijk kwam. Deze was afgedwongen in een rechtszaak door BJZ Flevoland.  

Uit het onderzoek van de school bleek dat er wel degelijk iets met haar aan de hand was maar dat ze verder niets konden onderzoeken omdat ze psychisch niet genoeg gespecialiseerd zijn en omdat vader dan een nieuwe handtekening moest zetten wat vader  weigert. Dit onderzoek heeft BJZ bij de verlenging van de OTS april 2013 willen gebruiken in de rechtbank, maar ik heb duidelijk aangegeven dat SCHOOL dit onderzoek heeft gedaan en dat het echt schoolprestatie gericht was.  

Tot op heden weigert BJz mijn dochter te laten onderzoeken. Wij vermoeden ook dat ze last heeft van ADHD terwijl school nu aangeeft dat BJZ moet kijken naar ADD (geen idee wat het is, maar goed). Via school heeft mijn dochter een training mogen en kunnen volgen Kiezel en Druppel om er voor te zorgen dat ze een beetje voor zichzelf op kan komen.
Ik kan merken dat dat hier in huis wel zijn vruchten langzaam afwerpt maar tegenover de mensen bij wie ze het echt moet doen dus niet. Zo is ze nog steeds bang voor vader en zijn familie. 

Sindsdien krijgt vader van BJz keer op keer de kans om te laten zien dat hij ‘het goed bedoeld’ met  onze dochter. Ik heb geen idee waarom, want alles wijst erop en daar is bewijs genoeg voor dat vader nergens aan mee werkt.  Maar volgens BJZ Flevoland belooft vader elke keer dat hij nu echt mee gaat werken en het tegendeel is steeds waar. Vader zegt JA maar doet NEE. 

Aanvraag voor uithuisplaatsing 

Nu medio september 2013 werkt vader nog steeds alles tegen en geeft ook steeds zwart op wit aan dat hij nergens aan mee wenst te werken en 12 september jl. kreeg ik te horen dat BJz Flevoland ‘niet meer weet hoe het nu verder moet’. Ze hebben dus de procedure gestart voor een UHP-aanvraag welke nu bij de rechter ligt en de ondertoezichtstelling is met een jaar verlengd. Ik weet nog niet wanneer de zitting is, want ik zit te wachten op de stukken van de rechtbank. Ik weet wel dat BJZ Flevoland onrechtmatig stukken gebruikt van school. BJZ Flevoland heeft zelf nog nooit enig onderzoek ingesteld naar mijn dochter. Ik heb vier afwijzingen gekregen voor een psychologisch onderzoek en de speltherapie is nooit van de grond gekomen. 

Reden voor uithuisplaatsing 

Als reden voor uithuisplaatsing wordt vermeld dat ‘moeder een onveilige situatie creëert tijdens de overdracht’.  

Wat hier onder verstaan mag worden is het volgende: Vader schijnt sinds kort een hernia te hebben met uitval naar de benen en wil dus niet meer naar de deur lopen als hij mijn dochter komt halen (is wel de afspraak) dus heeft BJZ besloten dat mijn dochter dan maar alleen naar de auto moet lopen. Geen probleem zou je denken, maar het volgende is het geval. Wij wonen vlakbij een poortje waar veel jongelui zitten, wij wonen helaas dicht bij een koffieshop met drugs e.d. en nu wil BJZ dus dat mijn dochter daar op vrijdagavond en zondagavond alleen langs loopt. Aangezien mijn dochter geen gevaar kent ga ik hier niet mee akkoord en heeft mijn man haar eenmalig afgelopen vrijdag netjes naar beneden gebracht en is meegelopen tot voorbij het poortje en is netjes blijven staan. Je voelt de bui al aankomen ik kreeg gister een telefoontje van BJZ hoe ik het in mijn hoofd haalde om mijn man met mijn dochter mee te laten lopen, want ik ben degene die ervoor zorgt dat mijn dochter bang is!  

Die zondag waren we een stukje gaan lopen en wachtten netjes mijn dochter op. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om dit te doen! Terwijl Oma (hij rijdt dus zelf niet) de auto op een hele gevaarlijke hoek zet en mijn dochter vanaf de straatkant alleen naar de stoep laat lopen. Terwijl als er een idioot de hoek om scheurt hij zo mijn dochter had kunnen scheppen met de auto. Nou zo moet ik dus niet denken volgens BJZ en maak ik haar bang.......... Ik ben helemaal klaar met BJZ. 

BJZ heeft aangegeven dat het “protocol” is dat ze ook gaan kijken naar mijn oudste en mijn ongeboren kind. Dit terwijl het met mijn oudste dochter goed gaat op school (haalt achten) en al eerder door de Raad voor de Kinderbescherming is geconstateerd dat er met haar niets aan de hand is. 

Intensieve Pedagogische Thuiszorg 

Wij hebben als gezin IPT (Intensieve Pedagogische Thuiszorg) gevolgd en afgelopen dinsdag tijdens de evaluatie kregen we te horen dat alle doelen zijn behaald. Voor zover wij weten en te horen krijgen doen we volgens BJz praktisch alles goed en zien ze dat wij heel erg in het belang van mijn dochter kijken, alleen de strijd die vader steeds opwekt baart hun zorgen. Ik krijg regelmatig complimentjes dat ik niet op de mails van vader ingegaan ben. 

Ze zien wel dat vader tegenwerkt, maar op de een of andere manier kan hij dit gewoon doen en erkennen ze het niet als tegenwerking. Ze geven vader keer op keer de kans en zijn van mening dat hij het goed bedoeld.  

Astrid 
 

Redactie Jeugdzorg Dark horse: Het ‘doel’ van de uithuisplaatsing is volgens jeugdzorg het meisje hulp bieden om ‘tot rust te komen’ en haar te helpen met rekenen en taal (wat kennelijk inhoudt dat school het ook niet goed doet – School is moeder goed gezind, zie: brief onderaan dit artikel)  

Ondanks dat eerder is geconstateerd dat er een vete werd uitgevochten vanuit familie van vaders kant, wordt vader bijvoorbeeld niet gestrafkort op zijn omgangsregeling, terwijl deze vete wel wordt genoemd als één van de motieven voor de uithuisplaatsing. Bureau Jeugdzorg wil vader niet bij zijn kind vandaan houden. Wat vader (of moeder) er dan mee opschiet als het kind straks in een pleeggezin verblijft, is niet helemaal duidelijk. Het kind verliest in ieder geval de veilige thuisbasis bij moeder en stiefvader. 

Ook is het een grote vraag wat er zou moeten veranderen in de situatie, tussen vader en moeder, in de periode dat het meisje ‘tot rust komt’. Wat jeugdzorg niet wil lukken onder een OTS, zou opeens wel moeten slagen door een UHP?  

De problemen zijn begonnen met zorgmeldingen door de ex-schoonouders van moeder en haar ex-man heeft de hulp aan zijn dochter op alle mogelijke manieren tegengewerkt. Bureau Jeugdzorg is er niet in geslaagd om vader te laten meewerken in het belang van zijn kind en nu wordt uiteindelijk moeder de dupe van de ‘hulpverlening’ en niet te vergeten het kind (en mogelijk de oudste dochter en het ongeboren kind; moeder is 27 weken zwanger en verwacht begin januari 2014 haar kindje).  

Vader heeft altijd gezegd dat hij zijn dochter bij de een uithuisplaatsing niet naar een neutrale plaats wilde hebben, maar dat hij haar bij zichzelf geplaatst wilde krijgen. BJz heeft toch gekozen voor een neutrale plaatsing, zodat vader zijn zin niet krijgt, maar vader schijnt er tevreden mee te zijn dat in ieder geval moeder dan het kind niet meer heeft.    

Het lijkt er sterk op dat Bureau Jeugdzorg Flevoland, na er niet in geslaagd te zijn de vader in deze situatie tot redelijkheid te brengen, als een negatief Salomonsoordeel nu maar besloten heeft het kind in tweeën te hakken; allebei de ouders geen kind meer. Op die manier wordt verhuld dat jeugdzorg een slechte hulpverlener is (handelingsverlegen ten opzichte van vader) en zo wordt degene die in eerste instantie werd belasterd, ook het uiteindelijke slachtoffer van degenen die de hulp moesten bieden in de zorgelijke situatie.  

Sven Snijer 
 

Brief van de school 

Obs de  

Aan bureau jeugdzorg,
t.a.v. mevrouw van O.


Almere, 24-9-2013 

Geachte mevrouw van O.,
 

Bij u is in behandeling het dossier van onze leerling, A. v. d. L.
Over deze leerling hebben wij veelvuldig overleg gehad.
Ouders/verzorgers hebben zich vrijwillig aangemeld bij u met een hulpvraag.

Daarnaast liep een onderzoek van Stichting Leerling zorg Almere, op verzoek van de school. 

Doel van dit onderzoek was : duidelijkheid verschaffen omtrent de reden waarom A. achterblijft qua leren.  

Hiertoe is een intelligentie onderzoek uitgevoerd, een stukje persoonlijkheidsonderzoek en een stuk dyslexie onderzoek. 

De gegevens die hier uit voort zijn gekomen waren/zijn bedoeld voor de school;

Zo kan de school handvatten krijgen om haar tot betere resultaten te brengen, haar op de juiste manier hulp  te verlenen en zo nodig voor behandeling door te verwijzen. 

Ouders/verzorgers moeten toestemming geven voor  bovenstaande onderzoeken. Tevens geven zij  toestemming om dit  met school te mogen bespreken.

Nu blijkt uit het verhaal van Astrid , de moeder van A., dat het rapport ook gebruikt gaat worden als bewijslast bij de rechtbank betreffende het verzoek tot uit huis plaatsing. 

Wij hebben daar als school grote moeite mee: dit is oneigenlijk gebruik en nooit de bedoeling geweest van het aanvragen van het onderzoek.
 

Wij tekenen hier dan ook bezwaar tegen aan. 

Vanzelfsprekend willen wij ook dat A. gelukkig is en hulp krijgt. Wij denken dan aan speltherapie, ondersteuning in het gezin, en behandeling bij een dyslexie centrum.

Dan pas wordt er echt ingezet op A. en zal ze sterker worden. Die kracht zal ze de rest van haar leven nodig hebben om te groeien, sterker te worden om zo tussen haar gescheiden ouders in te leven. 

Tot nu toe is er vanuit BJZ in die richting nog niets gebeurd!

Op school is Oke op school: Kiezel en druppel ingezet. Hierbij hebben haar moeder en haar stiefvader ook veel inzet getoond. 

Ze heeft hier best e.e.a. van geleerd, maar nog lang niet genoeg. 

We hopen dat een uit huis plaatsing niet nodig is en dat er juist ingezet gaat worden op hulp voor A. zelf.
 

Hoogachtend, 

Y.B.

Intern begeleider
 

UPDATE: 12 oktober 2013
Beste Ranada,

Er is geen enkele reactie geweest vanaf de kant van BJZ.   

Verder loopt de spanning op ivm de zitting aanstaande donderdag 17 oktober
Wel heeft BJz gereageerd op de brief van school. En ook niet op een slimme manier. School heeft te kennen gegeven hier nog verder werk van te maken en het verder in en met het bestuur te kijken welke stappen ze kunnen ondernemen. 
Groetjes,
Astrid


UPDATE 18-10-2013 

Goedemorgen Ranada, 

Gistermorgen dus de zitting gehad. BJZ Flevoland heeft er alles aan willen doen om A. toch uit huis te plaatsen maar voor het eerst stonden mijn ex en ik ‘naast’ elkaar. 

We hebben van de rechter nog 3 maanden gekregen om Mediation op te starten. Mocht het na de opstarting zo zijn dat vader niet meewerkt ben ik haar alsnog kwijt. BJZ Is het hier feitelijk niet mee eens maar kon gelukkig niks inbrengen tegen de rechter. 

De rechter vond dat zowel ik als vader vol liefde en respect over A. praten en het issue wat BJZ had (het overdrachtsmoment) werd dan ook zo van de tafel geveegd. Ook de brieven van

school en de brief van M. hebben hun ‘recht’ gedaan. Zeker omdat school duidelijk aangegeven heeft dat BJZ NIKS heeft gedaan richting A. zelf. 

Dus voor nu is ze voorlopig nog zeker 3 maanden thuis. 

Groetjes,
 
Astrid


UPDATE 11 december 2013 Astrid is op 21 november bevallen van een zoon. Alles ging tot op heden voorspoedig. Ex-man en moeder werken nu heel goed samen. Ex-man beseft dat het niet in het belang is van hun dochter A. dat zij uit huis wordt geplaatst. Vorige week kreeg moeder een mail van Jeugdzorg dat de UHP van de baan is. Eind goed al goed, tot vandaag.

Moeder kreeg vandaag een brief van Jeugdzorg dat zij een onderzoek willen starten naar de veiligheid van de andere dochter (M) waar géén zorgen over waren en de baby R. Moeder is intens verdrietig. Ze waren net weer op de rails met hun gezin en de kleine R en nu begint de ellende van voren af aan. Dochter M (13) had een brief naar de kinderrechter geschreven dat ze niet wilde dat haar zusje (A) uit huis zou worden geplaatst. Dit vindt BJZ zorgelijk?! Het is zorgelijk dat de oudere zus een brief naar de kinderrechter heeft geschreven. Snapt u het nog?

Wordt vervolgd...
 

En hup aan de afwas...

Kinderen vanaf 5 jaar moeten in de gemeente Gouda verplicht hun zorgbehoevende ouders helpen in de huishouding. Mensen met thuiswonende kinderen komen niet meer in aanmerking voor hulp in de huishouding, meldt het AD. Kinderen tussen de 5 en de 12 jaar moeten helpen bij klusjes als opruimen, tafeldekken en afwassen. Van kinderen tussen 13 tot 17 jaar wordt verwacht dat ze ook stofzuigen en de bedden verschonen. Meerderjarige kinderen krijgen er nog meer taken bij en wie ouder is dan 23 jaar moet de huishoudelijke taken volledig overnemen.

Gouda loopt hiermee vooruit op de plannen van het kabinet om de regels voor thuiszorg te versoberen. Het plaatselijke Trots op Nederland heeft burgemeester Milo Schoenmaker verzocht het raadsvoorstel, dat al door de gemeenteraad is aangenomen, alsnog in te trekken.

 
Lees verder… 
Vijfjarige in Gouda: 'Ik vindt het heerlijk om te participeren en ik heb echt het gevoel dat de gemeente mij de regie over mijn eigen leven geeft. Waar ik me op verheug is dat de overheid straks ook de hulp voor mijn zieke oma gaat wegbezuinigen, want ik wil niets liever dan haar luiers verschonen en haar braaksel opruimen. Want zeg nou zelf, met lego spelen gaat op den duur ook vervelen." (Wij van Jeugdzorg Dark horse verwachten dat Jeugdzorg en de RvdK binnenkort een bezoekje gaan brengen aan het gemeentehuis van Gouda, om hen haarfijn uit te leggen wat pedagogische verwaarlozing precies inhoudt en kindermishandeling gepleegd door de overheid - hoewel kinderarbeid technisch gezien natuurlijk de juiste benaming is, als je kinderen het werk laat doen wat normaal gesproken door betaalde volwassen arbeidskrachten wordt verricht.)

Achter de voordeur...

De kinderbescherming in Rotterdam is al achter de voordeur voordat er überhaupt een maatregel is. Voor dit soort rariteiten geeft men ook nog subsidie. Totalitaire staatsopvoeding!!!

http://www.jeugdzorg-rotterdam.nl/Nieuws.html
 

Niet toetsbaar 

Mijn punt zit 'm in de rechtsbescherming van ouders, want drang is niet toetsbaar. In theorie zou het drang-advies kunnen luiden: “Om de rust te doen wederkeren is het beter dat uw kind tijdelijk uit huis geplaatst wordt en als u hier geen toestemming voor geeft gaan we naar de rechter voor een OTS”.  Op deze manier is de UHP niet toetsbaar en kunnen de voorwaarden gekoppeld aan de UHP niet getoetst worden. In theorie kan de UHP dwang zolang voortduren als de hulpverlening wil, er is immers geen toetsing. Drang prima, maar dan moet je mijns inziens de ouders en het kind ook een advocaat toewijzen zodat de rechtsbescherming gewaarborgd is.  

Gedwongen medicatie 

Verder wijs ik u nog op deze artikelen uit de Jeugdwet waarin het trouwens droevig is gesteld met het waarborgen van de privacy. De gevaren zitten in de artikelen 7.1.4.1 Een meldingsbevoegde kan zomaar melden aan de Verwijsindex en dan ben je als jeugdige en ouders de pisang; en bijvoorbeeld artikel 6.3.2. lid 1: gedwongen medicatie aan een jeugdige waartoe hij zelfs mag worden vastgehouden. Ik krijg direct beelden van de gedwongen neussondevoeding van de vastgehouden gevangenen van Guantanomo-bay op mijn netvlies. Melden kan en mag, maar m.i. dient er onderzocht te worden op werkelijkheid van inhoud, voor- of achteraf. De Verwijzingsindex              Risicojongeren, inclusief baby's, werkt in 2 fasen: dossier bij de meldende partij, en de melding met partij-gegevens staat in de index; bij 'onderzoek' naar matchen moet men dus via de VIR al die partijen contacteren. Ook dan wordt waarheidsvinding vergeten.

PVV wil waarheidsvinding 

Op bladzijde 106 van de nota naar aanleiding van het verslag bij wetsvoorstel Jeugdwet van 1 oktober 2013 wordt door de regering opgemerkt, naar aanleiding van vragen door de PVV, dat onder het regime van de Jeugdwet de waarheidsvinding en de feitelijke onderbouwing bij de werkzaamheden van RvdK en nieuwe AMHK voorop staan! Er staat letterlijk: "het is essentieel dat de feiten kloppen en op waarheid berusten."

Uiteraard dient ook het vermeende gevolg door de hulpverlening op positieve waarheid te berusten, zoals een therapeutisch gevolg van een maatregel tegenover het schaden door een maatregel.
 
Totalitaire zeggenschap 

In de onderstaande link vind u de beantwoording van de Kamervragen bij het wetsvoorstel voor de jeugd. Zoals ik het lees krijgen de gemeenten totalitaire zeggenschap. De jeugd-ggz wordt in zijn volledigheid overgeheveld zonder dat duidelijk is of kinderen die dit nodig hebben ook echt passende zorg krijgen. Met name: een wijkteam is geen diagnost die weet door te verwijzen bij gebrek aan (psycho)medische herkenning; het plan is dan ook tegen het kinderrecht op medische zorg. En, ja, de privacy mag worden geschonden 'in/na collegiaal overleg', zo weten we nu, "om calamiteiten te voorkomen".   

Met de privacy is het droevig gesteld. Uit het wetsvoorstel blijkt niet dat een en ander voldoende gewaarborgd is. Het lijkt er op dat de Verwijsindex, waarover de Raad van State, in haar advies stelde dat het belang van een Verwijsindex niet opweegt tegen het recht op privacy en family life artikel 8 EVRM samen met één gezin één plan een elektronisch kinddossier/ digitale gezinsdossier zal gaan vormen. Nog niet zolang geleden ging de kamer niet akkoord met het Elektronisch Patiënten Dossier omdat de veiligheid van het systeem en de privacy niet gewaarborgd konden worden.  


Met deze nota lijkt het er op dat het belang van het kind een ruim begrip is. Daarmee wordt de privacy van ouders en kinderen een stuk minder belangrijk. Hoewel ik begrijp dat integrale systemen nodig kunnen zijn, dient te worden voorkomen dat deze systemen alles aan elkaar knopen.  

Indien voor integrale systemen zoals de Verwijsindex en 1 gezin 1 plan niet voldoende privacy waarborgen worden afgegeven ontstaat er tussen gemeenten en andere betrokken organisaties een makkelijk samenspel waarin het met de privacy van ouders en kinderen niet zo nauw genomen wordt.  

Privacy onacceptabel opgerekt 

Kind-veiligheid mag nooit een motief/excuus zijn om de grenzen aan het recht op privacy ver op te rekken. Kind-veiligheid mag nooit leiden tot situaties die op grond van artikel 10 van de grondwet en artikel 8 van het EVRM absoluut niet door de beugel kunnen. Nu zoals de wetgever in de nota beoogd niet de ouders, maar de hulpverleners eigenaar worden van één gezin één plan wordt de privacy onacceptabel ver opgerekt.  


Als laatste wijs ik op een citaat op pagina 53: 

De fractie van de SP informeert naar de uitwerking van het ‘naar voren halen’ en eerder inzetten van een gezinsvoogdijwerker.

Met dit wetsvoorstel willen wij de ruimte vergroten om een gezinsvoogdijwerker in te zetten, nog voordat een maatregel is uitgesproken en tijdens de fase van het raadsonderzoek. De bedoeling is ouders zoveel mogelijk te bewegen om toch vrijwillig mee te werken, met (zachte) drang. Zo kan een ondertoezichtstelling worden voorkomen. In het land zijn hiermee succesvolle ervaringen opgedaan met de zogenaamde ‘Vliegwielprojecten’. Ook bij het aflopen van een maatregel, is het goed denkbaar dat een gezinsvoogdijwerker als casusregisseur in het vrijwillige kader feitelijk langer in een gezin blijft teneinde de overdracht naar het vrijwillige hulp soepeler te laten verlopen. 

Dit is tegen het eerste BW en definitie van 'gezinsvoogd'! Gebroken wetgeving en rechtszekerheid? Geldt BW1:257 en verder dan ook voor de ouders? En het kind? EVRM 6?

Onacceptabel 

Dit is echt onacceptabel, een gezinsvoogdijwerker inzetten zonder dat de rechter zich daarover heeft uitgesproken, zonder dat het gezin weet welke rechten ze hebben naar het BW1, en of deze ook gelden onder 'drang'? Drang met zachte hand noemt men dit. Een vreselijk perverse prikkel, omdat drang niet toetsbaar is en zo lang kan voortduren als de hulpverlening dit noodzakelijk acht. Ter verduidelijking: er kunnen steeds nieuwe feiten ontstaan of verzonnen worden zonder diagnostiek waardoor hulpverlening of verkeerde, schadende manipulatie langer voortduurt dan wenselijk is. Men gaat er volledig aan voorbij dat men pas hulp achter de voordeur hoeft de accepteren als de rechter heeft vastgesteld dat:

een minderjarige zodanig opgroeit, dat zijn zedelijke of geestelijke belangen of zijn gezondheid ernstig worden bedreigd, en andere middelen ter afwending van deze bedreiging hebben gefaald of, naar is te voorzien, zullen falen.  (Inclusief Rv 800 lid 3)

Drang in het vrijwillige kader is goedkeuring geven aan een totalitaire staatsopvoeding...  

Teamlid JDH

dinsdag 1 oktober 2013

Het werk van de Inspectie Jeugdzorg



Het is vreemd dat bij de ene rechter de gezinsvoogd vertelt dat zoontje niet naar huis kan omdat hij autistisch zou zijn en er wordt een half jaar UHP verlengd; het volgend half jaar wordt terugplaatsing afgehouden omdat -naar zeggen van de gezinsvoogd- zoontje een hechtingsstoornis zou hebben. Dan is het toch vreemd dat zoonlief geen behandeling van de gezinsvoogd krijgt, als de beweringen over de reden tot verlenging UHP waar zou zijn geweest.  

Ontbreken van stukken

Waarom een beweerde stoornis als reden noemen bij de rechter en dan geen zorg verlenen daarop??? Door een brief van de inspectie bleek dat ontlastende stukken niet in het dossier zaten dat de inspectie verkreeg ˊom te onderzoekenˊ. BJz-Rotterdam gaf dus een selectie die haar  uitkwam en niet meer. Dit is besproken met de inspectie en die wilde niet zien dat de les die hieruit geleerd kan worden (de beweringen stonden wel in de vonnissen/beschikkingen) is, dat de inspectie moet controleren dat wat door BJz beweerd is ook met een diagnostisch rapport bewezen moet worden, en die ontbraken dus.

Het is erg, temeer de moeder op vraag om inzage, niet binnen -maar  pas erg lang na de termijn- inzage in het dossier kreeg, terwijl inzage zowel als bekend zijn met stukken die in proces sturend zijn voor de beslissing voor beide juridische partijen, geheel conform het McMichael-arrest is van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, d.d. 24-02-1995. Dus dat moet BJZ al lang bekend zijn; BJz Rotterdam heeft dus in strijd met dit recht de ene juridische partij, het gezin, deze besluitvormings beïnvloedende stukken te onthouden zodat er geen rechtsgelijkheid bestond in het proces.  

Vreemd
Het is vreemd dat een inspecteur hardnekkig  geen weet wilde hebben van dit leermoment, deze tip om naar diagnostisch bewijs te kijken als er beweringen zijn gedaan naar de rechter op grond waarvan deze zijn besluit heeft genomen.
 


Het is eveneens vreemd dat blijkt dat jeugdzorgwerkers bevindingen uit de wetenschap verdraaien en daarbij de helft vergeten en daarmee vergeten dat het om het ervaren van een kind gaat, ook na de beslissing zoals OTS en UHP. De lange termijngevolgen voor het kind van de gedwongen maatregelen worden door BJz niet meegewogen, waardoor het ‘belang van het kind’ te smal gedefinieerd wordt, niet rekening houdend met de behoefte aan het kennen van afkomst/’roots’ van het kind en bij OTS, de spanningen die de juridiserende twistzieke bemoeienis met gezinnen door BJz met zich mee brengt. 

Maar deze beweging zien we vaker in dossiers: jeugdzorg is excellent in het verdraaien van de waarheid, zo het hun uitkomt, en goed in het negeren van tegenbewijs, dat in het belang van het ervarende kind zou zijn.  

Teamlid JDH (bekend met deze casus)

Beleid dat wetgeving en verdragen schendt is het helemaal

Of het nu gaat over de decentralisaties van zorgtaken naar de gemeenten, de toezicht op kosten door de zorgverzekeraars, het bepalen van de rechtmatigheid van uitkeringen of om arbeidsparticipatie, beleid dat wordt uitgewerkt kenmerkt zich door het terzijde schuiven van fundamentele mensenrechten zoals vastgelegd in de wet en in het Europese verdrag voor de rechten van de mens dat ook door Nederland
                                                   ondertekend is.

Opvallend is dat beleidsmakers in het beste geval zich niet of nauwelijks informeren over de wetgeving, in het slechtste geval maakt men beleid vanuit het uitgangspunt dat de overgrote meerderheid van de burgers toch niet naar de rechter stapt, dus neemt men deze weglek kosten voor lief. 

Inbreuk op privacy 

Artikel 8, eerste lid, van het EVRM bepaalt dat een ieder recht heeft op respect voor zijn privéleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie. In lid 2 worden uitzonderingen aangegeven.

Tweede lid: Geen inmenging van enig openbaar gezag is toegestaan in de uitoefening van dit recht, dan voor zover bij wet is voorzien en in een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van de nationale veiligheid, de openbare veiligheid of het economisch welzijn van het land, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden of voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.
 

Met lid 2 van het EVRM in de hand denken beleidsmakers ingedekt te zijn om op grote schaal de privacy van de burgers te schenden. Deze veronderstelling is echter foutief. Belangrijke elementen in die beoordeling zijn proportionaliteit, doelmatigheid en de onschuldpresumptie hieronder uitgewerkt per nieuw beleid. 

Lees verder… 

Vechtscheiding?

Omgangsfrustratie 

http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2013/10/kreeg-vader-wel-een-kans.html

"Vechtscheiding", dat wordt gezegd, met graagte door de jeugdzorgwerkers.
Dat het eigenlijk gaat om omgangsfrustratie, zelfs door derden gepleegd, omdat men de alimentatie niet goed vindt, en zo 'het kind als wapen' wordt gebruikt, wil jeugdzorg vermijden te benoemen, of is jeugdzorg te onbekwaam voor.


Vechten, strijden, daar lijken twee schuld te hebben en zou er gekozen moeten worden, maar voor wie? Er wordt zelfs gedacht om de kinderen verder te frustreren door vervreemdende pleegplaatsing (=Uithuisplaatsen; wat 'veilig' zou heten door de jeugdzorgwerkers maar niet als zodanig beleefd wordt door het kind).

Omgangsfrustratie, daar is één partij duidelijker niet op de hoogte wat die het kind aandoet; daar kan leerzaamheid een opening bieden als de zorg deskundig genoeg zou zijn. Kennelijk wordt om deze onbekwaamheid en ondeskundigheid of onwil om te verwijzen naar meer specialisme reden om dat woord omgangsfrustratie niet te gebruiken en het te houden op het suggestieve vechtscheiding, zonder passende zorg te geven.

Geuite ongenoegens naar derden kan dus leiden tot valse aangiftes, en zo wordt er door die derde aan een vorm van omgangsfrustratie gedaan, een ouder beschuldigen en in de verdachtenhoek zetten, zodat die zijn ouderschap zou verliezen. Dat treft uiteindelijk het kind. 
 

Belang van het kind?

Waar is het belang van het kind, het fundamentele belang ook voor later (in de identiteitsfase) om beide ouders (psychisch onbelast) te 'kennen'? Waarom heeft de zorg (jeugdzorg) daar niet aan gewerkt? Waarom is door de 'zorg' aan het begin van contact met de familie niet uitgelegd hoe hun ouderschap zonder loyaliteits conflicterende boodschappen naar het kind te belijden valt en los dient te staan van eventuele ongenoegens naar de ex-partner? Dat leren kan. Dat leren is belangrijk. Dat leren kan met hulp van een deskundige.
 

Waarom leert de zorg voor het gezin (jeugdzorg) dat niet?? Spelen er andere belangen die kennelijk boven die van hun doelstelling staan? Het belang van het kind is integraal met de gezinsdyade.

Maar het schijnt alsof deze doelstelling door iets anders 'vergeten' wordt, en dan wordt de ouder niet gehoord, dan wordt het belang van het kind selectief en niet integraal uitgelegd, ... en dat schaadt het kind, diens psychische ontwikkeling, het zelfbeeld en eigenwaarde. 
 
EVRM 8

EVRM artikel 8 is er niet voor niets gekomen: family-life, het 'kennen' van (en leven bij) beide ouders, de 'roots', bleek en blijkt erg fundamenteel van belang voor het identiteitsbeleving van de opgroeiende, diens welbevinden na de pubertijd.

Men zou verwachten dat er een zorg in een ontwikkeld land als Nederland bestaat dat dit leert en bewaakt, zonder aan het wegnemen van kinderen uit hun vertrouwde omgevingen (bij twee huizen na scheiding) te gaan denken door die zorg. Dat behoeft in het geheel niet nodig te zijn bij voldoende deskundigheid, en waar geen financiële belangen voor de werkgever bestaan (bv: Regeling Normbedragen Jeugdzorg).  
 

Het stelen van je kind
 
Men kan aan p.r. doen alsof de lager geschoolde jeugdzorg (niet medisch-academisch) geen blaam zou treffen, maar waarom niet de deskundigheid en het 'leren' gegeven? Men kan toch zelf nadenken of er naar blaam gezocht zou moeten worden, òf naar het geven van passender deskundigheid?!!

 
Het stelen van een kind is frustrerend; het kind-beschadigen door jeugdzorg handelen bedreigt het kind, ook in de ogen van een betrokken ouder. Dit zou onze jeugdzorg na decennia aan ervaring en wetenschap toch moeten weten!


Spoedhulp om ouders dit te leren voor enige keuze van omgang, indien het verplichte omgangsplan bij scheiding niet werkt door toedoen van een partij, is essentieel waar het gerept wordt over "het belang van het kind". 
 

PAS

Oudervervreemding (PAS) mag men als een vorm van kindermishandeling beschouwen. Dat kan met leren (met spoed) verbeterd worden. Ongenoegens kan een ouder elders kwijt, bij een psycholoog voor haarzelf. Als er niet geleerd wordt, dan is de uitspraak in LJN AS6020 een idee, goed voor het kind in zijn vertrouwde omgeving, en met contact met beide ouders.
 

TS

Een AMK melding…. Weet u het zeker?

Stelt u zich eens voor dat er een weg is aangelegd met mooi nieuw asfalt. Een brede weg waar lekker op doorgereden kan worden, zodat u snel in de buurt van uw bestemming bent. Maar dan houdt de weg plotseling op en gaat na het viaduct over in een hobbelig en blubberig boerenlandweggetje met kuilen in het wegdek, waarover de reis verder voltooid moet worden, onzeker of de bestemming nog wel op tijd en zonder schade gehaald kan worden. 

Zo ongeveer mag men zich de route voorstellen van de ‘zorgen om het kind’, die steeds gestroomlijnder wordt aangelegd, waarna als bij het AMK van deze zorgen melding is gedaan (na het viaduct) Jeugdzorg het verder overneemt en zich de zorgen om het kind toe-eigent, zonder dat de melder verder weet heeft van de afloop. Het aanleveren wordt steeds leuker, maar de verwerking van de verse kindertjes blijft vooralsnog hetzelfde rampenplan als het altijd was.  

Nog één keer dan… 

Het is al vaker gezegd, maar voor de jeugdzorgterreur-sceptici zullen we het nog maar een keer herhalen, dat geen zinnig mens tegenstander is van het melden van kindermishandeling, indien er zorgvuldig onderzoek wordt gedaan en daarbij de feiten worden gevolgd en niet de speculaties.
 
Niemand kan bezwaar maken tegen het voorkomen van kindermishandeling als de rechtspositie van mensen niet wordt aangetast, omdat de jeugdbeschermers in hun heilige woede over wat kinderen wordt aangedaan, denken dat de regeltjes en de waarheid minder belangrijk zijn dan het vermoede kinderleed. Of het verzet van ouders tegen een schandalige behandeling onmiddellijk bestempelen als ‘bewijs’ van hun projecties. Maar de noodzakelijke objectiviteit en deskundigheid voor het onderzoeken van kindermishandeling heeft jeugdzorg gewoon niet. En daarom is een goedbedoelde melding van een bezorgde burger, vaak het startsein van een marteltraject voor ouders en kinderen. 

Niet minder mishandeling

Uit onderzoek is gebleken dat er ondanks dat er meer gemeld wordt, er niet minder wordt mishandeld (wat jeugdzorg omschrijft als mishandeling). In de periode vanaf 2005 tot 2010 werd er met de tweede Nationale Prevalentiestudie Mishandeling van kinderen en jeugdigen, uitgevoerd in opdracht van VWS geconstateerd dat er geen afname was van de kindermishandeling, terwijl er voortdurend reclame wordt gemaakt door AMK om meer te melden. Hoe komt dit? Onderzoeker Lenneke Alink: 

‘Het lijkt erop dat het beleid dat gericht was op beter signaleren effectief is geweest. Wel zou er meer moeten worden geïnvesteerd in opvoedingsondersteuning voor ouders. Er is nog maar weinig evidence-based onderzoek gedaan naar de effectiviteit van maatregelen, naar de vraag wat in de praktijk nu eigenlijk het beste werkt. Daarnaar zou meer aandacht moeten uitgaan.’ 

Maar voor die conclusie hoef je natuurlijk geen Leidse onderzoeker te zijn. Dat Bureau Jeugdzorg al jaren precies datgene doet wat niet werkt, is een onvermijdelijke conclusie gezien hun grote liefde voor kinderen, hun enorme budgetten en een almaar toenemende signaleringsinspanningen. Als je met de voortdurende hetze tegen biologische ouders, met de politici aan je touwtjes en de kinderrechters in je zakken, nog steeds niet een gezonder opvoedklimaat kunt creëren in ons land, dan lijkt het er sterk op dat je dat een beetje expres doet.  

‘Deskundigheid ‘ van de beroepszorgmakers 

Het zou er met al die ‘deskundigheid’ toch toe moeten leiden dat mensen zich voor de poort van Bureau Jeugdzorg staan te verdringen om door hen geholpen te mogen worden? Dat mensen schreeuwen om als eerste aan de beurt te zijn, want waar begrijpen ze het belang van het kind nu beter dan bij het Bureau van beroepszorgenmakers? 

Zou het niet verminderen van kindermishandeling in ons land, kunnen worden veroorzaakt doordat er met alarmsignalen over het lot van kinderen, sneller geld uit de zak geklopt kon worden van politici? Zou het iets te maken hebben met de reactie van jeugdzorg op een aantal vervelende incidenten die de voorpagina van de kranten haalden, die zich samenvatten als ‘Wij hebben meer geld nodig’?

Het heeft er toch alle schijn van dat niet het verminderen van de aantallen gevallen van kindermishandeling hun doelstelling is, maar een steeds groter aantal signaleringen. Want daar verdienen ze aan en daaraan danken ze hun bestaansrecht. Jeugdzorg schiet er niets mee op als er over tien jaar alleen nog maar pedagogisch bekwame ouders rond lopen, die wanneer ze er zelf even niet uitkomen, door middel van specialistisch onderzoek hun kind beter leren begrijpen en gericht op de specifieke behoefte van het kind de opvoeding daarop kunnen aanpassen (en van de omgeving wat meer begrip krijgen). Of oudervriendelijke opvoedondersteuning waar de ouders wat van leren en wat stimulerend werkt door het contact met andere ouders. Zo’n maatschappij moet je als jeugdzorg niet willen.  

Specialistisch hulp weigeren 

Regelmatig ontvangen wij op de redactie van Jeugdzorg Dark horse verhalen van ouders waaruit blijkt dat jeugdzorg onderzoek en specialistische hulp voor kinderen weigert, waarna het beschuldigen van ouders gewoon verder gaat. Ze laten de ouders aanmodderen en staan er hoofdschuddend bij, zich afvragend of er misschien toch niet even een ‘time-out’ moet komen voor het kind. Dan kan het kind onder de gierenvleugels van jeugdzorg even ‘tot rust komen’ voor een paar jaar, weg  van zijn ouders, broertjes en zusjes, zonder therapie, in een instelling waar de hele ‘behandeling’ bestaat uit ‘structuur’ bieden.  

De opvoedpolitie 

Naast het feit dat deze kinderen zich vaak urenlang zitten te vervelen op hun kamertjes, ze wanneer ze de ellende en de eenzaamheid niet meer aankunnen en doordraaien en in de isoleercel worden geplaatst, hun ouders negatief worden afgeschilderd en het kind de schuldvraag (zoals kinderen doen) op zichzelf kan betrekken, valt er weinig geestelijke verfrissing te beleven. Tenzij je uit een gezin komt waar het zo een onvoorstelbare hel was dat alles beter is dan thuis, maar indien het thuis zo verschrikkelijk zou zijn geweest bij al die uit huis geplaatste kindertjes, zou ik toch echt verwachten dat Justitie veel vaker in actie was gekomen en niet slechts de opvoedpolitie.  

De schade van een uithuisplaatsing uit zich bovendien door de zéér gebrekkige onderwijskwaliteit voor kinderen in residentiële instellingen, in combinatie met de stress over hun situatie, vaak in een dramatische daling van hun leervermogens. Kinderen komen uit de Jeugdzorg met aanmerkelijk verminderde kansen op de arbeidsmarkt. 


Maria Youssef 

En dat de onveilige opvoedsituatie thuis vaak schromelijk wordt overdreven door jeugdzorg bewijzen meerdere casussen, waaronder recentelijk nog die van Maria Youssef, die omdat ze maar lang genoeg door ging met actie voeren voor haar kinderen, uiteindelijk omdat de pleegouders alle negatieve publiciteit spuug zat waren, haar kinderen weer terug kreeg!  

 
Men vraagt zich af welk gevaar er dan al die tijd voor de kinderen heeft bestaan, als reden voor terugplaatsing niet dieper hoeft te gaan dan dat de pleegouders er niet meer tegen kunnen met hun eigen geweten geconfronteerd te worden. 

Erik Gerritsen en ‘multiprobleemgezinnen’ 

Sinds de bestuursvoorzitter van BJAA Erik Gerritsen op deze blog een aantal malen op de vingers getikt is over de multiprobleemgezinnen waar hij altijd mee schermde in zijn columns op Binnenlands Bestuur, alsof alle jeugdzorgcliënten aan dat profiel zouden voldoen, is jeugdzorg van tactiek gewijzigd en overgeschakeld op vechtscheidingen als haar voornaamste zorg. Want om de  zogenaamde universaliteit van BJz kenbaar te maken, scheen het er opeens toe dat ook veel hoger opgeleiden mensen op een lelijke manier hun echtscheiding afwikkelen, waarbij ze jeugdzorg misbruiken om hun ex een hak te zetten. (En dat vindt jeugdzorg verschrikkelijk!)  

En ook hier vraag je je af wat de professionaliteit van jeugdzorg nu eigenlijk voorstelt, want zijn de onderontwikkelde ouders ‘te dom’ om te begrijpen wat in het belang van hun kind is, bij hoger opgeleide ouders wil het jeugdzorg kennelijk ook niet erg lukken duidelijk te maken wat pedagogisch verantwoord is.  

Knipogend 

En dan komen we weer op de eerdere vraag, of jeugdzorg er belang bij heeft dat de opvoeding voorspoedig verloopt (na enige hulp en advies) en dat echtscheidingen, met terzijde schuiven van de eigen emoties van ouders, in het belang van het kind toch een redelijke basis behouden, omdat jeugdzorg het fantastisch zou vinden als ouders er op het punt van de kinderen tenminste wel samen uit komen. Of grijpt jeugdzorg werkelijk alles aan om het belang van het kind -en met name hoe dat belang ‘bedreigd’ wordt- in geuren en kleuren uit de doeken te doen, om op die manier zelf steeds groter te groeien en met een negatieve deskundigheid tot vervelens toe aan de kinderrechter knipogend uit te leggen wat er allemaal in de weg staat, om het kind bij de eigen ouders te laten opgroeien? 

Dus, beste mensen op scholen, in ziekenhuizen, bij de politie, sportverenigingen, tandartspraktijken, j-GGZ, kraamzorg, oppascentrale, naschoolse opvang en verder iedereen die dol is op kinderen, u mag natuurlijk zelf bepalen wat de nobele doelstellingen van jeugdzorg zijn, maar misschien is het een aanrader om voordat men de telefoon oppakt om het AMK te verwittigen over een mogelijk zorgenkindje, eerst wat meer op deze blog te lezen en dan na te gaan of kinderen er echt beter van worden als de meldingsmachine voor kindermishandeling op nog vollere toeren gaat draaien, als datgene wat na de melding in werking treedt ook zonder bescheidenheid de naam kindermishandeling opgespeld mag krijgen.
 

Sven Snijer

Kreeg vader wel een kans?

Het beeld dat naar voren komt uit het verhaal van de vermoorde jongens Ruben en Julian, is er één die veel ouders die met jeugdzorg bekend zijn niet onbekend voorkomt. Hoeveel door jeugdbescherming in de hoek gedreven vaders (soms ook moeders) zullen bij het lezen van berichten hierover niet gedacht hebben ‘dit had mijn verhaal kunnen zijn’?


Lees verder in het AD…
 
Alle verdachtmakingen kwamen van één kant (moeder) en er is nooit bewijs gevonden voor de aanhoudende beschuldigingen. Moeder heeft zeer kort na de scheiding haar eerste AMK-melding gedaan en in de loop van de tijd haar beschuldigingen tegenover meerdere personen herhaald. De vechtscheiding, zoals jeugdzorginstanties het noemen, heeft vijf jaar geduurd en in al die vijf jaar is er niemand op het idee gekomen dat het misschien zo zou kunnen zijn dat moeder de echtscheiding niet goed verwerkt heeft en daarom vader blijft treiteren met ongesubstantieerde bange vermoedens. Het woord vechtscheiding is met name een vreemd etiket, als we zien dat er vanuit vader juist geen reeks beschuldigingen is geuit richting moeder. Sterker nog, hij verklaart tegenover zijn huisarts dat hij hoopt dat het eindelijk een keer de goede kant op mag zijn in de relatie met zijn ex-vrouw.  

Nu hoeven we vader niet van alles schoon te praten want is het heel goed mogelijk dat hij zijn kinderen wel eens iets te hardhandig heeft willen disciplineren, maar het lijkt er in het geheel niet op dat hij moedwillig een slechte vader is geweest om zijn vrouw te pesten, zoals soms gebeurt. Eerder andersom. En het is een veelvoorkomend verschijnsel dat jeugdzorg dit soort dingen of niet door heeft, of het juist prima vindt dat zaken escaleren vanuit de onwil van één van beide ouders, omdat ze dan het kind geheel naar zich toe kunnen halen middels een uithuisplaatsing of door partij te kiezen voor de problematische ouder, omdat die het beste aan de leiband van jeugdzorg meeloopt, met (totale) uitsluiting van de andere ouder. 

Een alimentatiekwestie als reden aanvoeren om een omgangsregeling drastisch te beperken, lijkt aan te geven dat jeugdzorg reeds lang partij had gekozen voor moeder, want over zoiets onzinnigs hoef je de kinderen niet te veroordelen met het afnemen van hun vader. Waarom bemoeit jeugdzorg zich daar überhaupt mee? Is dat niet voor een rechter om over te oordelen, helemaal los van opvoedingsvragen, wat een redelijke alimentatie is voor vader om te betalen? Moet dat tot een pedagogisch probleem gemaakt worden? Zeer vreemd! 

De feiten zoals ze in het AD naar voren komen:  

Vader 

Vader heeft zijn zoontjes nooit mishandeld zoals is gebleken uit onderzoek (van een speltherapeut als dit krantenbericht volledig is).  

Vader zegt dat moeder één incident uit zijn verband heeft gerukt. Kennelijk is vader hier door het AMK niet over ondervraagd, aangezien hij pas later van de melding hoort.  

De vermoede mishandeling is naar het zich laat aanzien ook niet door een deskundig persoon (arts) onderzocht. 

Vader bleef kalm en redelijk onder de herhaalde beschuldigingen aan zijn adres, vanaf de kant van moeder en haar (familie)kring. 

Vader raakte gefrustreerd dat hij achteraf, vaak uit derde hand moest vernemen dat er onderzoeken liepen naar deze beschuldigingen, bij politie of hulpverlenende instanties. 

Van de eerste AMK-melding door moeder wordt vader pas later op de hoogte gesteld, waarvoor het AMK excuses heeft aangeboden. 

Vlak na het positief afsluiten van ouderschapsbemiddeling, hoort vader van de j-GGZ-arts dat moeder zich ‘zorgen maakt’ over de veiligheid van de kinderen bij vader. 

In januari 2013 zet vader zijn opstandige oudste zoon onder een koude douche nadat hij hem eerst door elkaar heeft geschud om hem rustig te krijgen. Als moeder dat hoort, doet ze weer aangifte. 

Vader zegt dat hij het gevoel krijgt dat niemand hem gelooft, dat hij al veroordeeld is en dat er een beeld van hem geschetst wordt dat afschuwelijk is.  

Tegenover de huisarts uit vader zijn gevoel van machteloosheid en tevens dat hij hoopt dat er in de relatie tussen hem en de moeder nu eindelijk eens vooruitgang komt.  

Vanwege de gespannen situatie wordt het co-ouderschap omgezet in een tweewekelijks weekendbezoek van de kinderen aan vader. De kinderen van de nieuwe vriendin van vader mogen daar niet bij zijn. 

Vader zegt een afspraak waarin deze bezoekregeling besproken wordt af, omdat 'het verstrekkende gevolgen heeft en ik me graag wil beraden om te voorkomen dat ik dingen roep of schrijf waar ik later spijt van krijg.' 

Vader is na het gesprek bij Jeugdzorg zichtbaar geëmotioneerd, omdat hij door de nieuwe regeling 'weer op achterstand is gezet'. 

Vader neemt een week voorbereiding om zichzelf en zijn kinderen van het leven te benemen, wat hij ook doet.

Moeder 

Moeder is eind 2008 gescheiden van vader en doet begin 2009 (een aantal maanden later) een AMK-melding tegen vader.  

Moeder uit haar zorgen over fysiek geweld van vader naar de kinderen tegen een speltherapeut en die ‘onderzoekt’ de kinderen, maar vindt geen aanwijzingen hiervoor. 

De speltherapeut verwijst moeder naar een psycholoog (om voor zichzelf hulp te zoeken, naar alle waarschijnlijkheid).

Iemand ‘uit de omgeving van moeder’ geeft aan GGZ-arts door dat moeder zich zorgen maakt over de veiligheid van de kinderen. 

De opa van de kinderen (vader van moeder) hoort van moeder dat vader heeft gedreigd de kinderen iets te zullen aandoen. 

Wie is moeder? 

Opvallend is dat we van moeder geen andere gegevens hebben dan de zorgen die zij heeft over wat vader de kinderen zou kunnen aandoen. Het komt voor veel mensen ‘natuurlijk’ over dat een moeder bezorgd is om haar kinderen, maar het manipulatieve aspect ervan (jeugdzorg maakt zich ook altijd ‘zorgen’) wordt er zelden in herkend. Je doet schijnbaar niets verkeerd als je je zorgen maakt, maar de keerzijde van die zorgen is altijd een impliciete beschuldiging.
 
Of moeder haar zorgen terecht waren vlak na de scheiding, of dat de zorgen realiteit werden juist door het verlopen traject, is achteraf natuurlijk nooit meer te bewijzen, maar ik zet mijn geld liever niet op hulpverleners die in vijf jaar tijd er niet in slagen om een ‘vechtscheiding’ te laten ophouden, als gebleken is dat tenminste één van de ouders heel redelijk is (vader). Dan moet je toch op zeker moment eens de vraag stellen hoe het gesteld is met de psyche van moeder? De speltherapeut deed dat al en die had er nog niet eens voor geleerd.  
 
Sven Snijer