Wij waren op het terrein van de voormalige Westergasfabriek in Amsterdam op 7 oktober. Een prachtig terrein met schitterende gebouwen.
Er
waren ‘werkwinkels’ (workshops), waar niet echt werd gewerkt, maar gepraat. Er
waren op allerlei plekken in de gebouwen speeddates, trainingen in persoonlijke
vaardigheden (?), eerste-hulp-bij-transitie-en-transformatie en je kon
‘grasduinen in proeftuinen’.
De
hele dag door stroomden mensen van gebouw naar gebouw. Het waren bijna allemaal
beleids- en bestuursmensen. Hulpverleners, dus de mensen die het werk doen, zag
je niet veel. Kan ook niet, want die zitten op hun spreekuren of bij de
gezinnen, bij de kinderen, op scholen of in ‘casusoverleggen’.
Zonder ouders en
jeugdigen
De
Staatssecretaris Jeugdzorg (VWS-Martin van Rijn) was er en de voorzitter van de VNG. En allerlei
andere bobo’s. Ze bedoelen het allemaal
vreselijk goed. Het is een en al gepraat over maar zonder ouders en jeugdigen.
Velen zijn bang voor het eigen instellings-hachie, dreigen met ‘hun’ kinderen
‘die tussen wal en schip gaan vallen’. Alsof dat nu niet gebeurt. Of: pas op,
gemeenten kunnen dit niet of … zijn nog
niet klaar.
Er
waren ook twee jongeren van de Jongerenraad. Was eigenlijk wel komisch. Toen in
hun werkwinkel de discussie ging over de mooie ambities voor preventie en dat
uithuisplaatsing echt het laatste nood-redmiddel moet zijn, antwoordden die
jongeren: ze moeten ons, jongeren, niet uit huis plaatsen, maar de ouder(s).
Pak die aan en zo snel mogelijk. Een van de jongeren gaf aan dat hij blij was eindelijk
uit huis te zijn geplaatst, anders had hij daar niet gestaan.
Glossy folders
en luxe hapjes
De
zaal was stil. Ja, dat was even een ander perspectief.
Middelpunt
van het Festival was een zaal die was ingericht als ‘Inspiratieplein’. Vol
standjes en glossy folders van de vele organisaties die iets over jeugd doen.
Plus luxe hapjes en drankjes, de hele dag door. En overal lagen allerlei
houten, ver-antiek-erde wielen, manden, zwengels en ondefinieerbare voorwerpen.
Was waarschijnlijk bedoeld om ‘sfeer’ te scheppen. Het was immers een Festival.
Wedden dat….
Wedden
dat als je alle bedragen bij elkaar optelt die al die bijeenkomsten kosten in,
zeg, de afgelopen vier jaar, je voor dat bedrag ook ruim 10.000 gezinnen zou
kunnen helpen. In ieder geval de wachtlijsten had kunnen wegwerken. En als je
daarbij optelt de 1,6 miljard euro die tot nu toe naar de gemeenten is gegaan
voor jeugdhulp/CJG’s , kom je tot een giga veelvoud daarvan aan gezinnen die
geholpen hadden kunnen worden. Al was het maar met schuldhulpverlening, een van
de grote oorzaken van stress en dus verstoorde gezinnen.
Op
een van de Festival-werkwinkels werd de gemeenten nog meer angst aangejaagd in
de trant van: ‘het recht op zorg vervalt en wat moet een inwoner als het geld van de
gemeente voor dat jaar op is?’ Maar ook de huidige financiers (zorgverzekeraars
en provincies) stellen plafonds aan de budgetten en als het plafond is bereikt,
kweek je als BJZ of zorgaanbieder wachtlijsten en schreeuw je moord en brand,
zodat er altijd wel weer een potje werd geopend. Maar die tijd is voorbij. Nu
moet iedereen met de billen bloot. Het geld voor de festivals moest maar eens direct
naar de jeugd gaan. Het wordt tijd na al dat gepraat en gerapporteer. We weten
het wel. Geen uitstel, begin nu al en wacht niet op 2015.
Keuzevrijheid
De
keuzevrijheid van inwoners, die is wel in gevaar. We hebben toch ook vrijheid
van keuze voor de school waar je kind heen gaat? Dat is zelfs een
zwaarbevochten grondrecht. Waarom dan geen vrijheid van keuze voor hulp voor je kind?
Teamlid
Jeugdzorg Dark horse
