http://www.vno-ncw.nl/Publicaties/Forum/Pages/Annemarie_Jorritsma_VNGLokaal_belastingsysteem_onvermijdelijk_18809.aspx?source=%2fPages%2fZoek.aspx%3fk%3dlokaal%2bbelastingsysteem#.Uu0CAtJ5OSp
Een
uitspraak VNG-voorzitter Jorritsma, dat er in de jeugdzorg geen kinderen meer
naar de psychiater zullen worden gestuurd maar naar het voetbalveld, zou
volgens haar latere verklaringen uit zijn verband zijn gerukt en geen goed
beeld geven van de zorg voor jeugdigen wanneer deze vanaf de transitie in 2015
bij de gemeenten komt te liggen.
Toch denk
ik dat wij deze uitspraak grotendeels vrij letterlijk mogen nemen, gezien de
grote wens van het kabinet om de ‘labeltjes’ er vanaf te halen en kinderen die
een ontwikkelingsstoornis (zouden) hebben als normale kinderen te zien. Zouden
hebben, want daar wordt hevig aan getwijfeld. Veel J-GGZ-kinderen zouden
helemaal niets mankeren, maar onterecht met een diagnose rondlopen, dat zij ook
nog eens als een pijnlijk stigma ervaren, wat allemaal op het conto te
schrijven is van ouders die ‘aandacht’ nodig hebben en dit middels hun kinderen
en de overdreven nadruk op hun bijzondere gedragingen proberen te realiseren. De
term Münchhausen by Proxy wordt mij iets te vaak van stal gehaald, om als vader
van twee kinderen met ASS (autisme) me nog serieus genomen te voelen door deze
beweging van ontlabelen.
Kruistocht
Het kinderen
bevrijden van deze zogenaamd bezwaarlijke diagnoses begint op een kruistocht te
lijken en zoals de geschiedenis aantoont, worden die vaak gevoerd op heel
bedenkelijke gronden. Financiële motieven zijn naar mijn idee voor een
belangrijk deel verantwoordelijk voor de grote haast die het kabinet en sommige
lokale wethouders hebben met het normaliseren van de kinderen en niet op de
eerste plaatst de beste zorg vanuit een goede inschatting van het werkelijke
functioneren van het kind. Ik geloof niet dat het aan gemeenteambtenaren is om
te bepalen of een kind gediagnosticeerd moet worden en al helemaal niet hoe wij
als maatschappij daar met ons oordeel tegenover moeten staan.
Het argument
dat sommigen naar voren brengen dat kinderen met een aandoening zichzelf
ernaast voelen staan vanwege het label, is goedkoop inspelen op sentimenten van
degenen die niet uit eigen ervaring weten hoeveel baat kinderen kunnen hebben
bij een goede diagnose, omdat dit zowel voor de opvoeding verassende inzichten
kan opleveren, maar ook indien dat nodig is gedragsregulerende medicatie. Niet
alle excessieve gedragingen van kinderen kunnen verholpen worden met een
Tripple-P cursus, hoe positief ook gebracht. En het is bijzonder aanmatigend
van bestuurders om te suggereren dat indien kinderen zulk gedrag vertonen, dit
een indicatie zou zijn van pedagogisch falen of niet goed kunnen communiceren
aan de kant van ouders. Er zijn genoeg hoog opgeleide ouders met prima sociale
-en opvoedvaardigheden, die ook met de handen in het haar zitten als ze een
kind krijgen waarvan ze met de beste wil van de wereld niet kunnen begrijpen
waar het gedrag vandaan komt.
Allemaal mishandeld?
Er is wel
degelijk een vervelende parallel zichtbaar tussen gelijktijdig het
aandringen van de overheid op het terugdringen van de aantallen diagnoses
en een toename van suggesties dat veel kinderen met een diagnose in
werkelijkheid geen kinderen met een stoornis zijn, maar mishandelde kinderen.
Zelfs indien dit zo zou zijn en ik twijfel sterk aan de schaal waarop men
suggereert dat dit voorkomt, dan is het helemaal een ramp voor normale, niet
mishandelende ouders als ze na de transitie van een gemeenteambtenaar
afhankelijk zijn of ze hun kind wel of niet professioneel mogen laten
onderzoeken. Indien dit wordt geweigerd, hoe kunnen ouders dan aantonen dat het
niet aan hun gebrek aan pedagogische vaardigheden ligt, maar dat er sprake is
van een aangeboren gedragsstoornis die geheel buiten hun schuld om voor henzelf
en het kind een grote opgave betekent? Ouders hebben het recht om te weten wat
er met hun kind aan de hand is. Dit is een basisrecht en geen gunst van de
gemeente!
En over het
kinderen naar voetbal sturen als alternatief voor de psychiater, wat een
vreselijke karikatuur maakt van het probleem waar zo’n kind mee worstelt, kan
nog iets anders gezegd worden dat tot nu toe nog niet eerder genoemd is in de
hele discussie rond gemeente en JGGZ.
Top 600
Juist in het voetbal zien we de afgelopen
jaren een schrikbarend aantal ernstige geweldsincidenten op en rond het veld,
waarom gisteren nog in de krant stond aangekondigd dat voetbalincidenten bij
jongeren voortaan zullen resulteren in een doorverwijzing naar Bureau Halt.
Maar wat merkwaardig is het toch om te constateren dat de jongeren met licht
problematisch of crimineel gedrag zullen worden opgevoed en sociaal gevolgd
door het wijkteam, terwijl op een hoger niveau van jeugdproblemen, de Top 600
(nu reeds 800) van harde jeugdcriminelen er steeds vaker wordt gegrepen naar het middel van
diagnostiek. Daar willen ze wel graag weten wat er in de hersenen van die
jongeren aan de hand is, want daar hebben alle andere middelen al gefaald.
Sven Snijer
En op basis daarvan komen we steeds iets verder met
elkaar en is hij nu zover dat hij het weer aandurft naar school te gaan in
september, VAVO tot die tijd houd hij zichzelf bezig met IVIO onderwijs. Hij heef
zijn rijbewijs gehaald (op zijn 17e), loopt twee dagen stage in een
kringloopwinkel.
