Pagina's

zaterdag 5 juli 2014

Jeugdzorg Dark horse wordt een archief

Zaterdag, 5 juli 2014

Beste lezers,

Vanaf  vandaag wordt Jeugdzorg Dark horse een archief. Wij slaan een nieuwe weg in en schrijven over de misstanden binnen de jeugdzorg past niet meer in dat plaatje. Wij gaan onze creativiteit op een andere manier invulling geven. Rechtvaardigheid, menselijkheid en transparantie zijn een groot goed en in deze drie jaar hebben wij gemerkt dat eigen belangen meer voorop staan bij politici en journalisten dan het belang van het kind.

Journalisten zijn de hoeders van de democratie, zo word er altijd gesteld. Dit hebben wij in deze drie jaar persoonlijk niet mogen ervaren. 

De goede banden met het establishment zijn van groter belang. Dat geldt ook voor politici. In al die jaren dat wij de Eerste en de Tweede Kamer via mails en aangetekende brieven op de hoogte stelden van de meest walgelijke misstanden, was het standaard antwoord: “Wij gaan niet in op individuele zaken”. Maar het gaat juist om het individuele kind! Beterschapsbeloften, nieuwe onderzoeken en nieuwe protocollen zijn telkens het antwoord van politici, maar geen parlementaire enquête.

Jeugdzorg Dark horse heeft de gewone ouder gesteund die zich in een wereld begaf waar waarheid, oprechtheid en menselijkheid niet bestonden. Mensen die net zoals wij drie jaar geleden in een werkelijkheid terecht kwamen die wij niet voor mogelijk hielden. Waar leugen en bedrog de boventoon voerden. Dat beeld is voor ons niet veranderd. 

De overheveling van de j-GGZ naar de gemeente is helaas gewoon doorgegaan, zo ook de Sociale Wijkteams (Rotterdam) en Ouder- en Kind adviseurs in de gemeente Amsterdam. Jeugdzorg en de overheid dringen steeds dieper ons leven binnen. Die trend zet zich voort. Alles wordt met elkaar verbonden en niet meewerken maakt je verdacht. Duizenden leerkrachten moeten geschoold worden in vroeg-signalering van kindermishandeling, terwijl echte deskundigen zeggen dat zoiets als vroeg-signaleren niet bestaat.  


U mag onze artikelen kopiëren en verspreiden. Jeugdzorg Dark horse blijft online.

Ranada van Kralingen

Zie ook Dark horse Essays:

Jeugdzorg en politie hebben het zoveel erger gemaakt....

Onze nachtmerrie

Op 18 januari 2012 begon onze nachtmerrie. Na een rustig avondje te hebben gehad,  werd ik wakker door het geschreeuw van mijn vriend. 

Onze zoon van vier maanden lag blauw in bed. Op dat moment ga je op de automatische piloot: mijn vriend belde de ambulance en ik bracht onze dochter van bijna twee naar de buren, terwijl ik ook bij hen om hulp smeekte. Mijn vriend reanimeerde onze zoon met de begeleiding van de ambulance aan de telefoon.

Binnen no time stond het huis vol met medisch personeel die onder andere met de traumahelikopter waren aangekomen. Wij moesten de woning verlaten en ongeveer 20 minuten wachten. Toen kwam een ambulancebroeder ons vertellen dat ze hun best hadden gedaan, maar ons prinsje niet meer leefde. Hij zou overleden zijn aan wiegendood. Wij mochten niet naar onze zoon toe, er was nog een onderzoek bezig. Het moment dat ik merkte dat er iets niet klopte was toen er twee agenten het huis van de buurvrouw binnenstapten en mij geen moment uit het oog verloren. Ik wilde douchen want van angst en verdriet had ik in mijn broek geplast.

Als verdachte behandeld

Er werd hard op de badkamerdeur gebonkt en van schrik deed ik open. "Wat doe je, waar is je kleding,  jij mag niet douchen !!!" Ze pakten mijn vuile kleding en stopte het in een papieren zak. Langzaam begon het door te dringen dat ik als verdachte behandeld werd. Ondertussen waren mijn moeder en andere familieleden aangekomen. Toen ik de voordeur van de buurvrouw opendeed zag ik 20-25 agenten op de galerij voor mijn woning staan, die inmiddels was afgezet met rood wit lint. Mijn nicht kwam aanrennen en gaf mij een knuffel. We werden uit elkaar gehaald door een agent, want wij mochten geen contact hebben in verband met DNA bewijs. Enige uren later kwamen er twee agenten ons mededelen dat mijn vriend en ik werden meegenomen. Wij werden verdacht van de dood op ons zoontje door schuld. Op dat moment zakt de vloer weg onder je voeten.

De kracht om te verzetten was er niet. Ik was emotioneel helemaal op. Alles ging aan mij voorbij. Ik was er, maar toch ook niet. Het was een nachtmerrie. Wij liepen met de agenten mee en ik vroeg wat er met mijn dochter ging gebeuren. Zij mocht met mijn moeder mee naar huis. Toen ik in het politiebusje zat ging mijn telefoon over. Het was de buurvrouw. 'Een meneer' wilde mijn dochter meenemen. Ik hoorde mijn moeder huilen en schreeuwen op de achtergrond, toen werd de verbinding verbroken. Op het bureau werd ik in een celletje gegooid.

Gouden tanden


Om de paar uur werd ik naar een kamertje gebracht voor verhoor. Op de vraag waar mijn dochter was, gaf niemand een antwoord.

Diezelfde dag ben ik in verzekering gesteld. Ik kon alleen maar huilen, ik wilde bij mijn kinderen zijn. Ik voelde mij zo alleen. In het verhoor werden rare dingen gezegd, zoals dat ik behoorlijk Nederlands zou kunnen spreken (ik ben donker van huidskleur) en of ik geen gouden tanden had?  Op dat moment ben je zo verdoofd door emoties dat je als een schaap alles volgt, doet en zegt wat er van je gevraagd word.

Onze zoon overleden en mijn dochter naar een pleeggezin

Vierentwintig uur nadat mijn zoon was overleden, kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht. Ik werd naar een kamertje gebracht en daar was mijn vriend ook. Hij zat zonder dat ik het wist twee cellen verder en heeft mij de hele nacht horen huilen. Een mevrouw vertelde dat alle onderzoeken gedaan waren en dat de doodsoorzaak op wiegendood is vastgesteld. Wij werden naar mijn moeder gebracht. Na vierentwintig uur eenzaamheid en verscheurende verdriet, kon ik bij mijn familie zijn. Mijn moeder vertelde dat toen wij weg waren, jeugdzorg mijn dochter had meegenomen.

We hebben toen gebeld naar de politie en jeugdzorg. Jeugdzorg vertelde dat mij dat mijn dochter door een pleegmoeder was opgevangen. Zij hadden dus tegen mijn moeder gezegd dat mijn moeder niet gescreend kon worden, omdat het na vijf  uur was op een vrijdag en dat daarom mijn dochter niet met haar mee mocht naar huis. Jeugdzorg vertelde mij ook dat het weekend was en dat maandag pas alles geregeld kon worden.

Het weekend was verschrikkelijk. Mijn zoon overleden en mijn dochter bij vreemde mensen....Ik had verwacht dat ze maandagochtend op de stoep zou staan. In plaats daarvan kwamen er twee jeugdzorgmedewerkers. Zij vertelde mij dat ze mijn dochter nog even bij ons weg zouden houden zodat wij alle tijd hadden om de begrafenis te regelen. Gelukkig had ik inmiddels mijn advocaat gesproken. Op zijn advies vroeg ik of Bureau Jeugdzorg een bevel van de kinderrechter had.

Vrijwillig?

Ze begonnen te hakelen en stotteren .... en toen kregen wij als antwoord:
'maar het is vrijwillig dat zij in een pleeggezin zit'. Op de vraag wie daarvoor toestemming had gegeven zeiden ze dat mijn vriend dat op het politiebureau had gedaan. Dit was niet waar. Op papier is mijn vriend trouwens nergens aangegeven als vader. Ik heb de volledige voogdij. Hij zou dus niet eens toestemming kunnen geven hiervoor. Wij gingen daar dan ook tegenin, maar ja het viel niet meer terug te draaien. Zij bleven aandringen dat wij rust nodig hadden en dat het beter was zo en tijdelijk. Ik eiste dat mijn dochter dezelfde dag naar huis zou komen. Ze 'zouden kijken wat ze konden regelen'.

Jeugdzorg blijft stalken

'S avonds om zes uur werd mijn dochter naar huis gebracht. Ze had een blauwe plek op haar gezicht en had te grote vochtige kleding aan. De dagen erna bleef jeugdzorg mij telefonisch stalken. Ze wilden een afspraak maken. Ik heb toen gezegd dat ik het druk had met de begrafenis en dat zij mij maar moeten mailen. Zij hebben mij elke dag gebeld en zijn me elke dag lastig blijven vallen.

Begrafenis, politie en gesprek met de Raad

Op de dag van de begrafenis belde de kinderbescherming dat er een melding gedaan was bij het AMK door jeugdzorg. Op vrijdag hebben wij mijn zoon begraven en op maandag moesten wij op gesprek bij de Raad voor de Kinderbescherming. Ik kreeg voor het eerst rapporten te zien van jeugdzorg vol met leugens. Onze woning was bezaaid met huisvuil, de kinderkamer was 31 graden. Mijn zoon zag er wel heel erg klein uit voor zijn leeftijd, mijn zoon en dochter hadden ernstige verwondingen op hun rug en de politie trof mijn zoon op zijn buik dood in zijn bedje. Dit is later aangepast naar: zakken met huisvuil bleken gevuld te zijn met persoonlijke eigendommen door verhuizing.

Mijn zoon was niet klein voor zijn leeftijd. Eenendertig graden was de gevoelstemperatuur van de agenten die met een temperatuur van  -2 mijn woning in kwamen rennen, vuile vloeren door iedereen die met sneeuwschoenen waren binnengekomen. Mijn vriend was onze zoon aan het reanimeren met telefoonbegeleiding toen politie binnenkwam. 

De ernstige verwondingen bleek eczeem te zijn, iets wat bij ons in de familie zit. Na een aantal gesprekken met de Raad kwamen zij tot de conclusie dat er niks mis was in ons gezin en hiermee werd het afgesloten. Vier maanden later kreeg ik een oproep van de politie. Ik mocht mijn spullen ophalen, een computer een laptop, mijn dieetpillen, mijn fotoalbum en mijn zwangerschapsboeken hadden zij in beslag genomen.

Geen excuses

Ook hadden zij informatie over de doodsoorzaak: het was epilepsie. Tijdens de aanval werd er geen sein meer naar de hersenen gegeven om adem te halen en is hij overleden. 

Het is nu bijna twee jaar geleden, maar wij hebben nog steeds de angst voor jeugdzorg die zich als duivels over mijn dochter ontfermden en haar ontvoerd hadden. Nooit meer zal ik vergeten hoe wij behandeld zijn als vuile criminelen. De politie en jeugdzorg hebben nooit hun excuses aangeboden.

Nog steeds heb ik nachtmerries over mijn zoon, die onterecht in een kruis is opengesneden van buik tot borst. Zijn schedel was open gemaakt en weer scheef dichtgenaaid. In allebei de benen een lange snee. Blijkbaar was het mijn lot, mijn zoontje hoorde niet op aarde. Maar jeugdzorg en de politie hebben het zoveel erger gemaakt.... 

S. JL

donderdag 3 juli 2014

Hechtingsstoornis - de gebruikelijke smoes van jeugdzorg

 
De gebruikelijke smoes over de pathogene vorm van onveilige gehechtheid “hechtingsstoornis” wordt nog vaak gebruikt in de jeugdzorg en gezinsvoogdij. 

Wanneer dit niet binnen 3 maanden bevestigd is door een daartoe opgeleid specialist (niet een algemeen psycholoog!), dan is er sprake van bespelen van de rechtsgang door jeugdzorg/gezinsvoogd. Lees het artikel 95 in het juridisch maandblad FJR november 2012/95.*

Jammer dat ouders en rechters dit niet onderkennen.


Het veelvuldig gebrek aan diagnostiek en juiste therapie mag men beschouwen als een vorm van institutionele kindermishandeling, zeker waar we het IVRK artikel 24 beschouwen: het recht van het kind op de hoogste mate van gezondheid en daarbij horende (diagnostische) gezondheidszorg; en ja, dat is dus geen ‘jeugdzorg’, dat veel zonder diagnostiek en specialisten werkt.


https://www.dropbox.com/s/ywxgpbu10t5yl3r/2012FJR95-Hechtingsstoornis%20en%20juridiserend%20handelen%2B%2B.pdf

TS