‘Rechtse’ paranoia en ‘linkse’ willekeur

Een gevaarlijke combinatie bij kinderbescherming

Links of rechts?

Wie de misstanden die bij Jeugdzorg en gelijksoortige organisaties al decennia lang aan de gang zijn heeft bestudeerd, vraagt zich wel eens af welke politieke krachten hiervoor verantwoordelijk zijn. In eerste instantie ben je geneigd om Jeugdzorg, vooral vanwege het woord ‘zorg’ in verband te brengen met de ‘softe sector’ en dus met linkse partijen. Toch is dat maar de helft van het beeld, aangezien er vanuit de kinderbeschermingsactiviteiten van Jeugdzorg ook een militante houding uit gaat, die meer thuis hoort bij rechtse partijen. Denk daarbij aan uithuisplaatsingen waarbij met inzet van zes politiebusjes met 12 rechercheurs een inval wordt gedaan bij u thuis, waarbij u als ouders geboeid en geblinddoekt wordt afgevoerd. Deze ‘law-and-order’ mentaliteit, is samen met de hulpverleningsfunctie te vinden bij één en de zelfde instantie. Ze hebben op elkaar wederzijds een negatief effect, omdat de dubbelfunctie voor veel onduidelijkheid zorgt over de vraag wat Jeugdzorg precies bij u thuis komt doen (helpen of straffen) en als gevolg daarvan hebben veel ouders een achterdochtige houding naar Jeugdzorg. Dit wordt weer beantwoord met nog meer strengheid, want als u niet ‘vrijwillig’ meewerkt dan zult u wat anders gaan beleven!

Rechtse hardheid, linkse wolligheid

Het lijkt erop dat het probleem in de kinderbescherming niet speciaal links of rechts is. Het is eerder een verontrustende combinatie van het schaduwelement van beiden. Rechtse mensen hebben de neiging om gevaren te overdrijven en alles en iedereen permanent te willen controleren. Linkse mensen willen helpen, ook wanneer er geen hulp nodig is en cliënten zelfstandig en vaardig genoeg zijn. Bij Jeugdzorg hebben deze twee schaduwelementen een vreemdsoortig versterkend effect op elkaar. De eis van rechts dat er meer mishandeling moet worden opgespoord, vult de kaartenbak bij de linkse hulpverleners, omdat steeds meer zaken tot mishandeling worden gerekend die vroeger nog gewoon een opvoedprobleempje waren. Omgekeerd doet dit groeiende aantal mensen in de kaartenbak bij Jeugdzorg, bij de rechtse mensen in toenemende mate de angst ontstaan dat ze in een steeds onveiligere maatschappij leven. Het interessante is nu dat de politiek rechtse krachten die schreeuwen om meer veiligheid voor kinderen, de uitvoering van die veiligheidsmaatregelen overlaten aan een linkse sector. Dit heeft tot gevolg dat er een toenemende mate van signalering is, (en de daarbij behorende wachtlijsten) maar er wordt geen controle uitgevoerd op hoe die signaleringen tot stand komen. Dat mogen de kinderbeschermers zelf bepalen. Het is al vaker gezegd, maar we kunnen het niet genoeg herhalen: Er is bij de opsporing van kindermishandeling geen plicht tot waarheidsvinding. Over de situatie in een gezin worden meningen verzameld, en die worden aangevuld met de intuïtie van de niet universitaire geschoolde en medisch-ongeregistreerde onderzoeker samengevoegd tot een rapport, dat als basis zal dienen voor het verzoek om een kinderbeschermingsmaatregel. Waar komt deze stellingname dat feiten er niet toe doen eigenlijk vandaan?

C.W. Rietdijk

In de ‘Scientifization of culture’ beschrijft de cultuurfilosoof Cornelis Willem Rietdijk een beweging in het Westerse denken die na de Tweede Wereldoorlog bepalend is geweest;  het post-modernisme. Deze filosofische stroming is een typisch links verschijnsel. De teleurstelling dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog hebben laten zien dat een voortgaande morele ontwikkeling van de mens een illusie is, deden bij velen het geloof ontstaan dat objectieve waarden niet bestaan en dat alles ‘interpretatie’ is van het individu. Rietdijk noemt postmodernisme het ‘anti-rode draad denken’, dat ontkent dat de menselijke evolutie ondanks oorlogen en ellende toch doorgaat. Dat de weg naar meer Rede, meer wetenschap en waarheid helemaal niet bestaat. Een mentaliteit die ervoor zorgt dat de linkse intelligentsia zich voortdurend proberen te onttrekken aan die zaken, die het vinden van objectieve waarheid zouden kunnen bevorderen.

In hoofdstuk 45.1 ‘The state of unreason’ vat hij de postmoderne leugen samen:

“De wereld is onsamenhangend, de mens is irrationeel, alles is meervoudig interpreteerbaar, relatief, arbitrair en subjectief; zodat wetenschap, vooruitgang, het afdwingen van integriteit vrijwel zinloos zijn; laten we ons daarom concentreren op het hier en nu en op het incidentele,..”

Rietdijk vindt deze geesteshouding zo ergerlijk en schadelijk voor de maatschappij, dat zijn gehele boek één grote aanklacht is tegen het relativisme. Het niet doen aan waarheidsvinding, leidt volgens hem tot bijgeloof, het niet onderkennen van feitelijke problemen en onvermogen om in te grijpen met de juiste middelen. Bovendien kan door een gebrek aan objectieve waarheid, het volk beter dom gehouden worden en is het vatbaarder voor manipulatie door de machthebbers. Het geloof dat objectieve waarheid niet bestaat, heeft voor de elite dus wel degelijk voordelen. Ziet u de vergelijking al met Jeugdzorg?

Linkse willekeur

Wie de verschillende meldcodes en protocollen voor wat te doen bij een vermoeden van kindermishandeling bestudeert, wordt gemakkelijk op het verkeerde been gezet. Het AMK protocol ziet er heel verzorgd en professioneel uit, is evenwichtig in zijn benadering en schijnbaar wordt er met uiterste zorgvuldigheid naar gestreefd om een gezin goed te beoordelen. Het lijkt erop dat de positieve en negatieve signalen tegenover elkaar gezet zullen worden en dat er zo een totaal beeld ontstaat dat de werkelijkheid zeer dicht benaderd. Maar dat is niet waar. Het gaat uiteindelijk in het protocol om een paar kleine zinnetjes, met hele grote gevolgen: 

* “De lijstjes met signalen wijzen u de weg bij het in kaart brengen ervan. Ze zijn niet meer en niet minder dan een hulpmiddel. Om goed te kunnen handelen, is het belangrijk dat u altijd uitgaat van uw eigen deskundigheid. Als beroepskracht heeft u kennis van de ontwikkeling van kinderen en bent u bij uitstek degene die afwijkend gedrag kan signaleren. Vertrouw op uw kennis, ervaring en intuïtie en neem uw gevoel over de situatie serieus.”

* Protocol kindermishandeling BJAA/AMK Amsterdam en BJZ/AMK Noord-Holland 2010

Dit strookt met de praktijk waar de AMK of de BJZ medewerker de positieve feiten weglaat in de rapportages, en inbreng van ouders verdraait of weglaat en zo zijn polariserend werk doet met de schijn van objectiviteit. Deze werker heeft geen diagnostische bevoegdheden.

Er wordt dus grote waarde toegekend aan het persoonlijke oordeel van de onderzoeker, waarbij het eigen gevoel en de intuïtie een belangrijke rol spelen. Bedenk wel dat het hier niet gaat om een New Age cursus, waarbij het de bedoeling is om de ‘planeet te helen’, maar om een onderzoek dat moet bepalen of ouders schuldig zijn aan kindermishandeling!

Ministerie van Intuïtie

Ik zou de minister wel eens willen zien die wordt aangesteld op een ministerie gebaseerd op zijn of haar intuïtie met betrekking tot bijvoorbeeld Landbouw, Economische zaken, of Defensie. Zelf hecht ik sterk aan de waarde van een goed ontwikkelde zuivere intuïtie, maar ik weiger te aanvaarden dat mensen die in dienst werken van de overheid, deze psychische functie mogen rekenen tot hun professionele instrumentarium. Als dat wel zo word voorgesteld, verlang ik dat diezelfde overheid ook een Commissie van Intuïtie en PSI-vermogens in het leven roept, om exact te bepalen wat wetenschappelijk gezien wél en wat niet onder een zuivere intuïtie mag worden verstaan. Zo zal de raadsonderzoeker bij het aanvragen van een kinderbeschermingsmaatregel bij de kinderrechter, kunnen aantonen dat zijn ‘niet-pluisgevoel’ aan de wettelijke intuïtie-criteria heeft voldaan. We zullen dan kunnen onderscheiden of we te maken hebben met een echte intuïtie, of een toevallige emotionele stemming van voorbijgaande aard, die meer met het lelijke weer te maken heeft, familieomstandigheden, vooroordelen, trauma’s, een latente griep of menstruatieproblemen.

‘Een neus voor problemen’

Als we deze intuïtieve lijn volgen, is het misschien ook een idee om een extra ministerie in het leven te roepen; het ministerie van Intuïtie en het Hogere Weten. Of anders op zijn minst een Universiteit voor Intuïtieve Wetenschappen. Mensen die daar zijn afgestudeerd kunnen dan overal in de maatschappij worden ingezet, om op basis van het ‘juiste gevoel’ precies te weten wat er nodig is. Zij kunnen intuïtief bepalen wat de hoogte van ons Bruto Nationaal Product is, de omvang van de staatsschuld of de werkloosheid. Intuïtief kunnen zij bepalen wat de draagkracht zal zijn van een nieuwe brug, zodat er geen eindeloze berekeningen meer nodig zijn om te bepalen of vrachtauto’s er wel veilig overheen kunnen. Intuïtief kunnen zij kerncentrales bedienen of olietankers over de wereldzeeën sturen, landen de oorlog verklaren en de kwaliteit van de ozonlaag bepalen. U vindt dat een gek idee? Toch kan het niet veel gekker zijn dan het kinderen bij hun ouders weg halen op grond van een ‘niet-pluis gevoel’, een ‘neus voor problemen’ en ‘antennes’, in plaats van een op feiten gebaseerd onderzoek. Het enige verschil met de hierboven gegeven voorbeelden is dat de gevolgen daarvan onmiddellijk op een desastreuze manier voor iedereen duidelijk zouden worden. In het geval van een overheid die op ongrondwettelijke manier (Grondwet art. 94 met IVRK tegenover BW1:254, lid 1 en het nalaten van BWI:257) kinderen onttrekt aan hun ouders blijft de onverantwoordelijke vaagheid van de methode van onderzoek lange tijd onzichtbaar. Het wordt alleen gemerkt door gezinnen die de pech hebben te zijn uitverkoren voor een intuïtief onderzoek.

Rechtse paranoia

Het ‘linkse’ onvermogen om tot een objectieve waardebepaling te komen, is echter niet het enige element dat de problemen bij het AMK en Jeugdzorg veroorzaakt. Ook ‘rechts’ doet een smerige duit in het zakje waar het gaat om de onrechtvaardige behandeling van ouders die worden beschuldigd van kindermishandeling. Het zogenaamde ‘Savanna-effect’ (het hysterisch willekeurig aanmelden van personen bij het AMK, omdat het een paar keer flink is misgegaan in gevallen waar Jeugdzorg te laat ingreep) is een typische uiting van de sterke behoefte aan een veilige maatschappij die rechtse mensen kenmerkt. De schreeuwende krantenkoppen van berichten over in stukken gehakte kinderen in de vriezer, doen de lezers verontwaardigd opspringen en roepen dat het allemaal veel te ‘soft’ is in Nederland. De oplossing die ‘Henk en Ingrid’ daarvoor hebben, is dat er veel sneller ingegrepen zou moeten worden in gezinnen waar iets ‘aan de hand is’. En daar wringt nu juist de schoen. Hoe weten we zo zeker dat er in een bepaald gezin iets aan de hand is? Door steeds verder de definitie van kindermishandeling op te rekken en daarmee de lichte gevallen onnodig zwaar te beoordelen? Kunnen we zo erger voorkomen? De praktijk wijst uit van niet. Ondanks het paranoïde klimaat dat is ontstaan, waarbij iedereen wordt aangemoedigd om zijn buren aan te geven, is het er voor de kinderen nog niet veiliger op geworden.

Tunnelvisie

De reden is eenvoudig voor wie een klein beetje met het AMK, Jeugdzorg en de Raad bekend is. Met de steeds verdergaande maatregelen van de overheid om kindermishandeling zo snel mogelijk te signaleren, zijn we als maatschappij wel steeds meer het idee gaan ontwikkelen dat ‘we er bovenop zitten’, maar in werkelijkheid wordt er geen beter onderzoek verricht. Mensen worden sneller aangemeld wegens vermeende kindermishandeling, en ze krijgen in toenemende mate een rigide behandeling van kinderbeschermers en andere ‘zorgprofessionals’, maar er wordt niet met meer wetenschappelijk verantwoorde methoden gewerkt, om het daadwerkelijke kindermisbruik of mishandeling beter te kunnen opsporen. Het ‘klimaat’ en daarmee de rechtspositie van ouders die onterecht in de beschuldigde hoek zijn gedrongen wordt er wel een stuk slechter op. In een mailwisseling met beleidsadviseur voor AMK  en Jeugdzorg Adri van Montfoort op deze blog, wijst hij er op dat het bij het wel of niet schuldig bevinden van ouders aan kindermishandeling, vooral mis gaat aan het begin van het onderzoekstraject. Het eerste idee van schuld of onschuld kan moeilijk worden losgelaten. Deze tunnelvisie is het werkelijke probleem bij het opsporen van de echte Savanna-gevallen. Meer mensen verdacht maken en onder het regime stellen van Jeugdzorg zal de extreme gevallen van kindermishandeling niet kunnen voorkomen. Jeugdzorg zegt al decennia lang dat er meer geprofessionaliseerd moet worden, maar het houdt kennelijk niet in 'deskundiger gemaakt op diagnostisch niveau of daarnaar doorverwijzend'.

Middel erger dan de kwaal

Wat er in de overheidscampagnes tegen kindermishandeling niet bij verteld wordt, is dat het aanmelden van een gezin dat u verdacht vind, ook wanneer er niets ernstigs aan de hand is vaak niet zonder gevolgen blijft. Het credo ‘als je niets te verbergen hebt, hoef je niets te vrezen’ heb ik sinds mijn eigen ervaringen met het AMK volledig los gelaten. En met mij duizenden ouders, die in onderzoeksrapporten van kinderbeschermingsorganisaties dingen tegenkomen die zo suggestief en lasterlijk zijn, dat het lijkt of het over een geheel ander gezin gaat. Er wordt in de kinderbescherming gewerkt met een omgekeerde focus. Er hoeft niet bewezen te worden dat de ouders het kind daadwerkelijk mishandelen. Het is reeds voldoende als onderzoekers de vrees hebben dat de veiligheid van het kind niet kan worden gegarandeerd. Mishandeling hoeft objectief niet te worden aangetoond. De vermoedens van mishandeling zijn genoeg. Als ouders die vals beschuldigd worden van kindermishandeling emotioneel worden over het onrecht dat hen wordt aangedaan, ontstaat bij de onderzoekers al gauw het ‘vermoeden’ van psychische problemen. Let op! Ze beweren dit niet, ze vermoeden het. Zonder psychiatrisch onderzoek mogen er natuurlijk geen harde uitspraken over worden gedaan, maar de suggestie is voor de kinderrechter vaak voldoende. Vermoedens worden als zijnde een diagnose gepresenteerd, misbruik makend van een jurist die geen psycholoog of pedagoog is. Gezinnen worden onder curatele gesteld en kinderen worden uit huis geplaatst, op basis van meningen en vermoedens. Het doen van een zorgmelding is dus zeker geen neutrale handeling, waar u het kind alleen maar goed mee doet. Een heel gezin kan er door verscheurd worden. Maar dat weten de verontwaardigde krantenlezers niet, die onbedoeld met hun roep om hardere maatregelen, een beweging in gang zetten waar ze op een dag zelf misschien nog wel het slachtoffer van kunnen worden met hun gezin. Om de politiek wakker te maken zou men bijna alle politici met kinderen moeten aanmelden bij het AMK.

Hulp bieden

Wat ik mensen die werkzaam zijn in de kinderbescherming zou willen aanraden, is dat ze zich niet voortdurend onder druk laten zetten door een overheid die zich laat leiden door massahysterie. Ze moeten niet vergeten dat een belangrijk deel van hun werk uit ‘zorg’ bestaat of het leiden naar diagnostische zorg (IVRK 24). Hulp bieden aan ouders en kinderen. De groeiende trend van beschuldigen en verdacht maken moet worden gekeerd, want hoeveel jeugdzorg ook meegaat in steeds dwingender opsporingsmethoden (Verwijs Index Risicojongeren), die van overheidswege worden opgedrongen, bij elk volgend geval Savanna zijn ze gewoon weer de gebeten hond. Voor de op sensatie beluste menigte is het toch nooit goed genoeg. Met de slaafse volgzaamheid aan de illusie van een volledig veilige wereld, verliest zij alleen maar meer van haar eigenwaarde. De menselijkheid verdwijnt, de betrokkenheid en de empathie. Ben je dan trots op jezelf, als sociaal mens? Zolang de zorgsector zich in toenemende mate laat gijzelen door de veiligheidsdictatuur, blijft zij de emmers rotzooi over zich heen krijgen.

http://www.verwijsindex.tv/   [Dit is het omstreden Elektronische Kind-Dossier. Met een andere naam zou het nu goed zijn?!]

Damschreeuwer

Het totaal uitsluiten van de extreme gevallen is een utopie en de hyperalerte houding die iedereen nu aanneemt betreffende de veiligheid van kinderen, doet denken aan de gebeurtenis op de Dam tijdens de herdenkingsplechtigheid van 2010. Een schreeuwende gek, veroorzaakte een golf van paniek waarbij veel mensen onder de voet werden gelopen. Achteraf gezien ging het helemaal niet om een terroristische aanslag, maar de gebroken armen en benen waren er niet minder om. We kunnen wel roepen dat het veiliger moet worden, maar het is ook raadzaam om te kijken of de middelen die we daarvoor aanwenden ook het gewenste effect hebben. De mensen die de veiligheid van de kinderen zo hoog in het vaandel hebben, zouden zich wel eens wat meer rekenschap mogen geven over met welke preventiemiddelen de overheid probeert om die veiligheid te bevorderen. Weten ze dat de vermoedens van mishandeling die straks door iedere zorgprofessional mogen worden aangeleverd en die ook door iedereen kunnen worden ingezien, verkregen zijn middels een systeem dat volkomen subjectief en irrationeel is? Waarschijnlijk niet.

En dat is toch wel wat je van een gezonde rechtse mentaliteit zou mogen verwachten: de eis dat er degelijk onderzoek wordt verricht naar de feiten van een zaak. Maar dat is het probleem met de massahysterie. We roepen allemaal dat er iets moet gebeuren tegen het gevaar en we maken elkaar daarmee steeds banger, en uiteindelijk is iedereen verdacht. ‘Rechts’ zijn betekent tegenwoordig niet meer dat je nadenkt, maar dat je gewoon overal de hele dag gevaren ziet. Bang voor de moslims, voor Polen, voor de economische recessie, voor pedofielen en natuurlijk voor een volgende Savanna. We geven vanuit onze angst de overheid volmachten die op een dag onze eigen rechtspositie zover zullen ondermijnen, dat wanneer het onrecht onszelf treft, we op geen enkele buurman of collega meer hoeven te rekenen. Het systeem heeft dan iedereen in de greep en protesteren heeft geen zin meer. Over veiligheid gesproken…

First they came for the communists, and I didn’t speak out

Because I wasn’t a communist.

Then they came for the unionists and I didn’t speak out

Because I  wasn’t a trade unionist.

Then they came for the Jews and I didn’t speak out

Because I  wasn’t a Jew.

Then they came for me and there was no one left to speak out for me.

                                                                          Martin Niemöller (1892-1942)

Sven Snijer

U hebt te maken gekregen met het AMK

http://www.stichtingkog.info/pages/posts/u-hebt-te-maken-gekregen-met-het-amk275.php

U krijgt te maken met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK)

Wat kunt u doen?

a) U neemt contact op met een jurist, een advocaat, een ervaringsdeskundige en/of KOG en bepaalt uw strategie.

b) U licht uw huisarts in. Mochten er zaken beweerd worden die niet correct zijn, dan kan de huisarts (een professionele informant) deze weerleggen of ontkennen.
Let wel: een huisarts mag alleen over zaken spreken op zijn beroepsgebied.

c) U zorgt voor een vangnet. Praat vooral met mensen om u heen die u goed kennen en vertrouwen.


Ken uw rechten!

a) U hoeft het AMK niet binnen te laten. U heeft het recht om huisbezoek te weigeren. U gaat praten op kantoor.
Dat betekent niet dat u iets te verbergen hebt, dat betekent dat u uw privacy beschermt.

b) U hoeft niet mee te werken. U kunt het dossier van uw kind opvragen. Zo weet u direct wat er over u gezegd wordt en kunt u eventueel uw strategie aanpassen.

c) U laat het AMK binnen en gaat in gesprek met of zonder uw kinderen erbij. Denk goed na of u uw kinderen hier aan wilt blootstellen. Probeer stress te vermijden. Kinderen zijn hier heel gevoelig voor. U kunt meewerken onder uw eigen voorwaarden.


U bereidt u voor op contact met het AMK.

a) Zoek op internet naar ervaringen van anderen. Weet hoe het AMK denkt en handelt.


Vanaf nu geldt: Recht = Krom!

b) Een goede bron vind ik: http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.com/
   
    en
   
     http://www.stichtingkog.info/pages/nuttig-om-te-weten.php.

c) Voor valse en lasterlijke meldingen: http://www.vrijheidsheraut.nl/blog/.


Er wordt van alles over u gezegd.

a) Lach hartelijk

b) Sla eens hard op een zacht voorwerp (wanneer u thuis bent)

c) Blijf leuke dingen doen! Zet een heerlijk muziekje op, ga wandelen, kijk een mooie film met elkaar. Kortom, wees extra lief voor uzelf en uw gezin.


U wordt overspoeld door uw gevoelens (woede, machteloosheid, hulpeloosheid, verdriet, angst).

a) Praat met een persoon die begrijpt wat u doormaakt of zet uw ervaringen op papier. Of uit uw emoties door te schilderen, tekenen, beeldhouwen e.d. Werken met klei bijvoorbeeld is heel therapeutisch!

b) Doe aan yoga, ademhalingstechnieken of meditatie. Ga wandelen of fietsen.

c) Let op uw voeding. Probeer koffie, alcohol en zoete etenswaren te vermijden. Zo blijft u helder en houdt u uw stress onder controle. Drink kruidenthee. Bepaalde kruiden helpen u te kalmeren, zoals kamille. Kook extra lekker voor u en uw gezin, ook al staat uw hoofd er niet naar.


Ken uw rechten (deel 2).

a) U bent niet verplicht om mee te werken aan een onderzoek.

b) U hoeft geen hulp te accepteren voor uw gezin, als het AMK stelt dat dit nodig is.

c) U hoeft uw huis niet op stel en sprong te verlaten met kind, omdat het AMK meent dat uw kind in gevaar is. Zonder tussenkomst van een rechter heeft het AMK het recht niet om dat van u te verlangen.


En dan nog dit;

a) Blijf kritisch. Lees uw dossier kritisch door. Wordt de lezer een bepaalde kant op gestuurd? Schrijf een reactie op het dossier. Punt voor punt. Schrijf gespreksverslagen. Vraag de AMK-medewerker voor akkoord te ondertekenen. Laat uw aandacht niet verslappen.

b) Blijf helder. Laat u zich niet overspoelen door uw gevoelens.

c) Laat u zich niet verleiden tot uitspraken. Beeldt u in dat u in een rechtszaal zit en ondervraagd wordt, als verdachte van een delict. Zou u zomaar van alles zeggen?
Dat is misschien wel het allerbelangrijkste:

GA NIET ZITTEN BABBELEN   GA NIET ZITTEN BABBELEN  

GA NIET ZITTEN BABBELEN   GA NIET ZITTEN BABBELEN

Jeugdzorg schendt privacy van cliënten

De Telegraaf

ma 19 dec 2011, 09:05

door Ruben Koops

DEN HAAG - 

De Jeugdgezondheidszorg wil veel te veel persoonlijke gegevens van jongeren achterhalen. Ook is het voor ouders veel te moeilijk om te achterhalen wie er heeft gegrasduind in de intieme details van hun kinderen.

Dat constateert de VVD op basis van signalen van ouders en medewerkers. Elk kind heeft een dossier waarin wordt bijgehouden hoe kinderen zich ontwikkelen. Er staat informatie in over de groei en gezondheid van jeugdigen, maar intieme details over de gezinssituatie mogen alleen worden ingevuld bij risicogevallen.

VVD-Kamerlid Brigitte van der Burg zal staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid) maandag om opheldering vragen.

Klachten Bureau Jeugdzorg - Demet TV - Richard Korver advocaat

Top Jeugdzorg verdient meer dan gedacht

Trouw

Redactie politiek - Dinsdag 20 december

Minstens achttien bestuurders in de jeugdzorg verdienen meer dan een minister, blijkt uit onderzoek van de SP. Van die groep zitten er twee boven de Balkenendenorm van ruim 187 duizend euro per jaar. De SP beschikt over de salariscijfers van 49 bestuurders, ongeveer eenzelfde aantal reageerde niet op het verzoek van de partij om deel te nemen aan het onderzoek. Gemiddeld verdienen de 49 bestuurders die wel antwoordden 136.265 euro, ofwel 4,4 keer zoveel als een jeugdhulpverlener.

Bestuurders in de Jeugdzorg zijn niet altijd verplicht de hoogte van hun loon openbaar te maken, in tegenstelling tot sectoren die te maken hebben met de AWBZ en de zorgverzekeringswet. Een groot deel van de 49 bestuurders die de hoogte van hun salaris kenbaar maakten is werkzaam in de jeugd-ggz.

SP-Kamerlid Nine Kooiman heeft het onderzoek uitgevoerd. "De jeugdzorg wordt betaald met publiek geld, waarbij het voor iedereen inzichtelijk moet zijn waar dat geld aan uitgegeven wordt", meent ze. "Uit mijn onderzoek blijkt dat er bonussen worden uitgedeeld, terwijl er kinderen op de wachtlijst staan. Dat is niet bepaald een situatie waarin premies thuishoren." Ook blijkt een dienstauto gebruikelijk te zijn, wat volgens Kooiman allerminst noodzakelijk is. In de ogen van de SP zou een bestuurder sowieso nooit meer dan een minister mogen verdienen.

Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten van VWS gaf eerder aan niet op de hoogte te zijn van de salariëring van de jeugdzorgbestuurders. In navolging van het onderzoeksrapport zal zij een brief aan de Kamer sturen met haar bevindingen. De regering is van plan om de verantwoordelijkheid voor de Jeugdzorg te verplaatsen van de provincies naar de gemeenten. Pas over een jaar ligt daarover een gedetailleerd wetsvoorstel bij de Tweede Kamer. Daarbij dient volgens de SP direct de controle op de salarissen geregeld te worden.

---

Een derde van de bestuurders in de jeugdzorg verdient meer dan de minister-president. Dat stelt SP-Kamerlid Nine Kooiman. Zij deed onderzoek naar de salarissen in de jeugdzorg. Het gemiddelde salaris van de onderzochte bestuurders is 136.265 euro. Dat is 4,4 keer zoveel als de hulpverlener op de werkvloer.
Bestuurders in de jeugdzorg hoeven hun salaris en vergoedingen niet openbaar te maken, volgens Kooiman. Zo zijn zij bijvoorbeeld niet verplicht om dit te melden in het jaarverslag. Terwijl dat in de rest van de zorgsector wel het geval is. ‘Dit soort gegevens moeten gewoon beschikbaar zijn. De jeugdzorg wordt betaald met publiek geld, waarbij het voor iedereen inzichtelijk moet zijn waar dat geld aan uitgegeven wordt’, aldus het Kamerlid.

Achterhalen
Hoewel gegevens over bestuurderssalarissen lastig of niet te achterhalen zijn. Heeft de SP van 49 bestuurders kunnen vaststellen hoe hoog hun inkomen in 2010 was. Van die 49 bestuurders verdienen er 18 meer dan een minister. Het salaris van een minister bedraagt  144.000 euro op jaarbasis.

Verhoudingen
De verhoudingen lijken zoek, meent Kooiman. Uit het onderzoek blijkt verder dat het vrij gebruikelijk is dat een bestuurder een auto van de zaak heeft. Dat vindt het Kamerlid ‘gek’. ‘Heel veel hulpverleners rijden ook het hele land door maar moeten het doen zonder die auto van de zaak.’

Bonussen
Ook zouden er bij een aantal jeugdzorginstellingen bonussen worden uitgekeerd. ‘Het is onbegrijpelijk dat dat verschil zó groot is, helemaal terwijl er kinderen op de wachtlijst staan voor de jeugdzorg. Dat is niet bepaald een situatie waarin je bonussen zou moeten uitdelen’, aldus Kooiman.

Openbaar
De SP wil dat alle bestuurders in de jeugdzorg verplicht worden om hun beloningen openbaar te maken op dezelfde wijze als zorginstellingen die vallen onder de AWBZ en de zorgverzekeringswet dit moeten doen. In tijden dat kinderen op de wachtlijst staan en er bezuinigd wordt op de jeugdzorg kan van bestuurders worden verwacht dat ook zij een stapje terug doen in hun salaris. En een inkomen van € 144.000 is altijd nog heel ruim, aldus Kooiman.

Bron: Zorg en Welzijn

Beantwoording Kamervragen onvoldoende oppakken door jeugdzorginstellingen van signalen misbruik in pleeggezinnen

http://www.rijksoverheid.nl/ministeries/vws/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2011/12/21/beantwoording-kamervragen-onvoldoende-oppakken-door-jeugdzorginstellingen-van-signalen-misbruik-in-pleeggezinnen.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Bedrogen

- Voor mijn dochter die de waarheid sprak -

Nee, ik voel me niet echt bedrogen
Het is niet anders dan ik had verwacht
Een mens die kijkt met heldere ogen
wéét dat de waarheid wordt verkracht

Niemand zal hier zijn vingers branden
Geen slapende hond die hier ontwaakt
Iedere poging moet wel stranden
De speurtocht wordt al gauw gestaakt

Verantwoordelijkheid wordt breed gedragen
dus feitelijk heeft er niemand schuld
En zo worden alle pijnlijke vragen
door een deken van vriendelijkheid verhuld

Waarmee ze de kritische stemmen stikken
De waarheid wordt hier zacht vermoord
Waar bestuurders nog het meest van schrikken
is dat U, als burger ervan hoort!

Sven Snijer

Levenslang met Jeugdzorg

Auteur: door Anne Boer anneboer@destentor.nl |   zaterdag 20 maart 2010 | 12:31 | Laatst bijgewerkt op: zaterdag 03 juli 2010 | 08:11

http://www.destentor.nl/special/jeugdzorg/6427658/Levenslang-met-jeugdzorg.ece

Een leven lang in de ban van jeugdzorg. Rond de tafel zitten drie mensen. Ze hebben hun eigen verhalen. Maar dat ene ding gemeen. Jeugdzorg is de rode draad in hun leven. Bart en Evelien hebben een zorgboerderij voor de opvang van onder meer kinderen en zelf drie pleegkinderen. Leen van der Hoek werd 63 jaar geleden uit huis geplaatst. Een aangrijpend verhaal over hun worstelingen.

Leen van der Hoek (68) uit Lelystad staat er mee op en gaat er mee naar bed. Een leven lang jeugdzorg in z'n kop.

Nr. 151. Het nummer dat hij van de kinderbescherming kreeg nadat hij op 5-jarige leeftijd uit huis werd gehaald. Getraumatiseerd door de ellende uit zijn kinderjaren.

Hij zou er moeiteloos een boek over kunnen schrijven. Zover is hij nog niet. De eerste stap is al moeilijk genoeg en vooral emotioneel. Voor het eerst praat hij er openlijk over. Naar aanleiding van verhalen in deze krant. "Ik lees de verhalen over jeugdzorg werkelijk met tranen in de ogen. Voor mij is het 63 jaar geleden, maar wat zijn we eigenlijk opgeschoten?"

Het begin is pijnlijk. In het dorp van zijn jeugd, Maasdijk, van na de oorlog gonst het van de geruchten. Zijn vader zou NSB-er zijn, terwijl zijn moeder juist uit een verzetsfamilie kwam. Het gezin raakt verscheurd. De ouders kunnen niet meer voor de twee kinderen zorgen. Leen en z'n zusje worden uit huis gehaald. Leen gaat naar een weeshuis; z'n zusje naar een pleeggezin.

Leen ziet z'n ouders en z'n zusje nooit meer terug. De rest van de familie verdwijnt ook definitief uit beeld. Hij staat alleen op de wereld en moet zien te overleven in de mallemolen van tien pleeggezinnen, instellingen en tehuizen. Geen bezoek. Geen weekendverlof. Nooit visite op z'n verjaardag. Geen cadeautjes. Het grote niets. "Elke zondag stond ik te kijken. Komt er iemand op bezoek? Tegen beter weten in. Er kwam nooit iemand."

Hij kan pijnlijk gedetailleerd uitleggen waarom die periode hem zo heeft geraakt en ook gevormd. "In het eerste pleeggezin kreeg ik te horen dat er iets niet in orde was met mij. Maar in het gezin ging het mis. Gebeurden allerlei rare dingen. Daar ben ik door de politie weggehaald en vervolgens onderzocht in een paedalogisch instituut in Amsterdam. Pas tientallen jaren later heb ik kunnen lezen wat de conclusie was. Er mankeerde niets aan mij. Mijn gedrag was normaal. Tot de dag dat ik dat las, heeft altijd het idee in mij gewoekerd dat er iets niet met mij in orde was. Kinderbescherming heeft het me nooit verteld. Je wordt daardoor onzeker, terwijl je zeker moet zijn om overeind te blijven."

"In de tehuizen geldt het recht van de sterkste. Je gaat jezelf overstemmen om je te handhaven en belandt in een spiraal van opstandig gedrag en verzet tegen het gezag. Dan krijg je het stempel moeilijk opvoedbaar en zo beland je in een vicieuze cirkel. Je wordt hard. Ik had niets te verliezen. Straffen hielp niet. Wat moesten ze me afnemen. Het interesseerde me allemaal niets meer. Zelfs veertien dagen isoleercel niet."

Leen moet wachten tot hij achttien jaar is om eindelijk te ontsnappen aan de wereld waarin hij gevangen zit. Hij doet dat letterlijk. Hij gaat de zee op. Weg. Helemaal weg. "Ik wist niets van het leven. Niets van geld, van vrouwen van liefde. Ik had nooit heimwee. Niets om naar terug te verlangen."

De koopvaardij heeft hem gered, zegt hij terugblikkend. "Aan boord heerste discipline. En ik had voor het eerst een eigen hut, met eigen toilet en een eigen douche. Ik was de situatie met twintig jongens op een zaal gewend."

Leen werkte op de passagiervaart (Holland-Amerikalijn) en wilde vaart. Verdiende de kost als scheepstimmerman. Ging de hele wereld over. Per reis kreeg hij een beoordeling voor bekwaamheid, ijver en gedrag. "Wat was ik trots op m'n eerste beoordeling. Voor het eerst kreeg ik te horen dat ik deugde. Dat ik goed was. Dat vergeet ik nooit meer."

Terugblikken deed Leen niet meer. Hij verstopte de ellende uit zijn jeugd in hard werken, maar de pijn bleef. Als hij op 26-jarige leeftijd serieuze verkering en werk aan wal krijgt, gaat het mis. "Iedereen was aardig en lief voor me. Dat benauwde me vreselijk." Na twee maanden verbreekt hij halsoverkop de relatie en pakt z'n boeltje om terug te keren naar zee. Als snel krijgt hij spijt. Vijf dagen na vertrek vraagt hij zijn grote liefde via Radio Scheveningen ten huwelijk.

Leen van der Hoek heeft een zwaar leven achter de rug. Ellende en geluk wisselen elkaar af. Hij trouwt. Krijgt twee kinderen. Scheidt. Dat hij zijn kinderen een fijne jeugd heeft kunnen geven en dat ze dat zelf ook zeggen, is zijn grootste geschenk.


Op 57-jarige leeftijd stort zijn wereld weer in. De werkgever voor wie hij twintig jaar werkte, zet hem na een directiewisseling op straat. "Weer afgeschreven. Weer met lege handen, terwijl ik zo hard had geknokt om zover te komen. Werk had voor mij een heel andere waarde dan voor andere mensen. Ik was kapot. Ik kon het niet verwerken. Wilde niet meer leven, maar had niet de moed er zelf een einde aan te maken. Ik raakte aan de drank en belandde in een verslavingskliniek. Gelukkig hebben m'n kinderen me nooit laten vallen. Ik kreeg het advies te doen wat ik altijd had gedaan. Ga weer vechten. Doe waar je goed in bent." Dat leidde tot een rechtszaak tegen de werkgever die Leen glansrijk won.

De laatste jaren gaat het goed, maar op de achtergrond is het nooit weg. Zo kon het gebeuren dat hij in tranen uitbarstte toen hij het verhaal 'Kind tussen moordenaars en verkrachters' in deze krant las. Dat verhaal, van de 12-jarige Ricardo die uit huis werd geplaatst en in een jeugdgevangenis belandde, is ook zijn verhaal. "Wat zijn we opgeschoten in al die jaren. Er blijkt weinig veranderd, terwijl we nu toch echt beter zouden moeten weten."

De ellende blijkt bovendien nooit ver weg. Leen is kind aan huis bij Bart (55) en Evelien (54) in Lelystad. Als - op latere leeftijd - gediplomeerd goudsmid leert hij hun oudste zoon sieraden maken van edelstenen en -metalen. Bart en Evelien hebben vier kinderen (drie zonen en een dochter) en drie pleegkinderen, uit een gezin. Ze wonen met hun gezin bij een zorgboerderij, waar kinderen en volwassenen worden opgevangen. Evelien heeft de dagelijkse leiding over een heel team van medewerkers.

Hoewel instellingen voor jeugdzorg elk jaar een honderdtal kinderen op de boerderij plaatsen, kon het toch gebeuren dat Bart en Evelien keihard in conflict kwamen met jeugdzorg over een van hun pleegkinderen.

Na negen jaren dreigde het jochie van twaalf namelijk uit huis te worden gehaald. „Dat wilden we echt niet laten gebeuren. Dan zou hij van crisisopvang naar crisisopvang gaan en uiteindelijk in een tehuis belanden. We weten dat hij hulp nodig heeft. Hij heeft een hechtingsstoornis. Daarom vragen we ook al jaren om hulp, maar die kwam maar niet. Daar mag het kind toch niet de dupe van worden.”

Het verzet van het echtpaar heeft succes. Hun klachten worden gegrond verklaard, maar de relatie met jeugdzorg verbetert daar niet mee. Eind vorig jaar komt het tot een uitbarsting. Hun pleegzoon wordt toch weggehaald. „Dat was echt een drama. Iedereen in tranen. Onze pleegzoon heeft heel veel gehuild. Terwijl we net een nieuw traject hadden ingezet en het echt de goede kant op ging.”

Van 11 december tot 19 januari mag hij niet bij het pleeggezin komen. Volgens de rapporten van jeugdzorg is het kind beter af in een residentiële setting, een min of meer gesloten huis dus. Opnieuw tekent het echtpaar protest aan en opnieuw krijgen ze gelijk.

Om herhaling te voorkomen, hebben ze een eigenkrachtconferentie bedongen. Om een sterk netwerk te creëren om het kind en te voorkomen dat hij weg moet.

„We voelen ons niet meer veilig bij jeugdzorg. Ze onderzoeken niet. Ze overleggen niet, maar vinden wel heel veel. Als je leest hoe al die jaren pleegzorg en jeugdzorg bij ons opeens werden afgeschreven, gaat dat door merg en been. De hulpverlening schakelt je uit en dat gaat ten koste van het kind.”

Leen heeft het van nabij zien gebeuren. „Te veel gestudeerd, te weinig praktijk”, is zijn analyse. „En wat niemand lijkt te beseffen is dat de schade vaak onherstelbaar is. Het kind wordt bang, wantrouwend. Zeker als het van hot naar her wordt gesleept. Ik heb het allemaal meegemaakt.”

Evelien heeft daar ook de meeste moeite mee. „Onze pleegzoon heeft zeven jaar onder toezicht gestaan. Al die tijd bleef de onzekerheid. Mag ik blijven, ga ik terug naar mijn ouders, ga ik naar een ander pleeggezin. Dat vreet aan kinderen.”

Nr. 151. Leen van der Hoek komt het nummer steeds weer tegen. Hij heeft nooit op nummer 151 willen wonen. Hij is niet de enige die nog steeds rondloopt met de erfenis van jeugdzorg. Eind vorig jaar was er een reünie van een van de kindertehuizen waar hij heeft gezeten, Nieuw Voordorp in Voorschoten. „Veel mensen hebben last van traumaproblemen. En dat zou toch eens te denken moeten geven, zodat we met meer verstand en begrip in deze tijd ingrijpende maatregelen nemen die werkelijk in het belang van het kind zijn.”

Leen heeft het graf van zijn vader gevonden. Dat bezoekt hij af en toe. De tekst op de steen doet hem pijn. ‘Zijn leven was geven’. „Ik heb alleen niets van hem gehad.”

De namen van Bart en Evelien zijn op hun verzoek gefingeerd. Ze willen daarmee voorkomen dat hun pleegzoon de dupe wordt van hun frustraties over instanties.

www.destentor.nl/jeugdzorg

Fraude bij Engelse kinderbescherming

BRITS NIEUW   

MAATSCHAPPELIJK WERKERS DIKKEN MELDINGEN VAN MISBRUIK AAN OM KINDEREN AF TE NEMEN VOOR ADOPTIES

http://www.express.co.uk/news/uk/289232/Social-workers-sex-up-abuse-claims-to-snatch-children-for-adoption

Zondag 11 december 2011

Maatschappelijk werkers geven in dossiers de situatie van probleemouders regelmatig veel ernstiger weer dan deze werkelijk is om hun kinderen in de pleegzorg te plaatsen, of zelfs om hen te laten adopteren, zo onthult een klokkenluider vandaag.

De ervaren maatschappelijk werker vertelde in een onderzoek door de Sunday Express dat Council managers hem en zijn collega’s regelmatig onder druk zetten om rapporten te herschrijven die als ‘te positief’ worden beschouwd.

Ze eisen ‘meer vuiligheid’ over vaders en moeders om de kansen te verhogen en rechterlijke maatregelen te verzekeren zodat die kinderen onder jeugdzorg komen te vallen en die de Ofsted[1] score van een Council kunnen verbeteren.

De klokkenluider zei dat de angst voor nog een Baby P[2] waarbij maatschappelijk werk is betrokken, een sfeer van angst heeft gecreëerd die onschuldige gezinnen kapot maakt.
Deze bevindingen werden gisteravond als een ‘nationaal schandaal’ omschreven door een Member of Parliament (MP) die nu een volledige parlementaire enquête eist naar het Britse systeem van kinderbescherming.

Liberaal democraat John Hemming zal de zaak aansnijden als hij donderdag in de Education Select Committee zal verschijnen.  De voorzitter van het Comité, Graham Stuart, heeft aangegeven dat hij op vertrouwelijke basis met de klokkenluider wil spreken.

De klokkenluider zei dat het gedrag van maatschappelijk werkers dramatisch en onnodig is veranderd sinds de volledige gegevens over de dood in 2007 van baby Peter Connelly in Haringey, noord Londen, drie jaar geleden aan het licht kwamen.

Volgens hem heerst er momenteel een nieuwe angstcultuur waarin de verantwoordelijkheid voortdurend naar de leidinggevenden wordt afgeschoven.
Hij zei ook dat mensen die een wanhopige behoefte hebben aan hulp bij hun ouderschap, in plaats daarvan hun leven geruïneerd zien door bureaucraten die bang zijn de schuld te krijgen voor een hoogst onwaarschijnlijk geval van extreem misbruik.

Rechtbanken die ver naast de realiteit zitting houden worden steeds vaker gevraagd ingrijpende uitspraken te doen ten aanzien van iemands leven, op basis van vooringenomen, bevooroordeeld bewijs, zo beweert hij.
De meest recente cijfers tonen aan dat de maatschappelijk werkers, die al overbelast zijn dankzij de bezuinigingsplannen van de regering, te maken hebben met snel stijgende ‘case-loads’[3] (verhoogde werkdruk) aangezien nu 42.700 kinderen in een kinderbeschermingsplan zijn opgenomen.

Maatschappelijk werkers zeggen dat dit grotendeels te wijten is aan politieke druk na de Baby P-zaak.
David Cameron heeft gemeld dat er te veel kinderen in handen van jeugdzorg zijn en dat het adoptieproces gestroomlijnd dient te worden, maar volgens critici gaat het er op de eerste plaats om waarom zoveel jongeren in de jeugdzorg zijn opgenomen.

De klokkenluider, een vader die voor een grote organisatie in het zuiden van Engeland werkt, vertelt: “We worden gedwongen dingen te doen die indruisen tegen wat wij denken dat goed is voor gezinnen.”

Zelf heb ik veel rapporten geschreven waarover tegen mij gezegd werd: “Je bent te positief over dit gezin; we krijgen het zo nooit naar de rechtbank, tenzij je het negatiever afspiegelt.”
“Dat werd me letterlijk zo verteld!”
“Alhoewel het indruist tegen je gevoel van wat goed is, voel je je toch verplicht.”
“Kinderen horen thuis in hun gezin en we moeten hen daar zoveel mogelijk ondersteunen en alleen als er grote risico’s dreigen haal je een kind bij zijn familie vandaan!”
Als hem om een voorbeeld wordt gevraagd, zegt hij: “Om een kind in de kinderbeschermingsvergadering te krijgen, zo werd ons verteld, moeten we de situatie slechter voorspiegelen en erger maken dan dat deze werkelijk is. We hoeven niet noodzakelijkerwijs dingen te verzinnen, we hoeven de nadruk alleen maar te veranderen.”
“Het is heel subtiel. Ik had een kind van een jaar of acht. Ik had een rapport opgesteld met de nadruk op de bereidwilligheid van de ouders om dingen te veranderen en dat zij van goede wil waren.”
“Maar toen werd me verteld dat dit te positief was, we zouden er nooit verder mee komen. Ik moest meer negatieve zaken aanvoeren, dus moest ik me concentreren op het ontbreken van huishoudelijke hygiëne. Dat zou de ouders in een kwaad daglicht stellen.”

Hij vertelde dat dit soort rapporten werd gebruikt om kinderen uit hun gezinsomgeving te halen en in veel gevallen opgegeven werden voor adoptie.

Hij voegde daaraan toe: “Het vernielt gezinnen. Maar de nieuwere, jongere maatschappelijk werkers zien dit als de norm, ze willen gewoon in de pas lopen met hun bazen en dat is zorgwekkend.”
De klokkenluider plaatste ook grote vraagtekens bij de door de Council aangewezen psychologen, waarvan hij gelooft dat zij bevooroordeeld zijn ten faveure van hun ‘betaalmeesters’.
Met name, zei hij, had hij twijfels over wat hij noemde, vage concepten van emotioneel misbruik en ‘hechtingstheorieën’.

Hij zei: “Deze psychologen creëren zulke hoge standaarden voor het ouderschap dat de meesten van ons zouden falen.”

Member of Parliament John Hemming zei: “Ik complimenteer de Sunday Express  voor het in de openbaarheid brengen van dit nationale schandaal. Een aantal klokkenluiders zijn naar me toe gekomen om me uit te leggen hoe bewijsmateriaal van experts in de Familierechtbank soms ernstiger en op sommige momenten zelfs helemaal verkeerd wordt voorgespiegeld. De verkeerde kinderen onder jeugdzorg plaatsen op basis van aangedikte rapporten en betekenisloos psycho-gebabbel resulteert in andere kinderen die aan hun lot worden overgelaten, zoals Baby P.

Het Parlement moet optreden om het kinderbeschermingssysteem door te lichten.
Nisha Mansuri, van de Britse Vereniging voor Maatschappelijk Werkers, beaamt het commentaar van de klokkenluider en zegt: ‘Het is een grote zorg. De bezuinigingen veroorzaken zoveel druk voor maatschappelijk werkers, zodat niet de juiste beslissingen worden genomen.”
‘We verzamelen zoveel problemen, maar de kansen keren zich tegen ons.”


[1] Office for Standards in Education, Children’s Services and Skills (Ofsted) http://en.wikipedia.org/wiki/Ofsted 
[2] Dood van Baby P http://nl.wikipedia.org/wiki/Dood_van_Baby_P / http://vorige.nrc.nl/buitenland/article2059601.ece/Gruwelijke_dood_Baby_P_schokt_Britten
[3] Aantal cliënten dat aan een hulpverlener, bijvoorbeeld casemanager, zorgcoördinator, maatschappelijk werker, is toevertrouwd.
Door Ted Jeory / Vertaling Frank Bleeker

Miljoen voor beter onderzoek kindermishandeling

debat over kindermishandeling brigitte van der burg 15 december 2011 

binnenland

http://www.nieuws.nl/673682#

(Novum) - Het kabinet trekt een miljoen euro uit om kindermishandeling beter te kunnen herkennen. Dat zegde staatssecretaris van Volksgezondheid Marlies Veldhuijzen van Zanten (CDA) donderdag toe in een debat in de Tweede Kamer.

Extra investeringen in zogeheten forensisch-medische expertise moet ervoor zorgen dat bij het vermoeden van kindermishandeling eerder duidelijk wordt wat er aan de hand is. "Het gaat om waarheidsvinding", zei Veldhuijzen van Zanten.

"Als een kind blauwe plekken heeft kan dat heel veel oorzaken hebben. Het is heel belangrijk om dat goed uit te zoeken." De bewindsvrouw noemde het voorbeeld van een kind dat broze botten heeft, en zo vaak iets breekt. Als ouders vervolgens valselijk van kindermishandeling worden beschuldigd kan dit voor hen een traumatische ervaring zijn.

Tegelijkertijd is het belangrijk dat als er wel sprake is van kindermishandeling, de betrokken instanties dit snel herkennen en kunnen ingrijpen.
De Tweede Kamer onthaalde de toezegging van de staatssecretaris met enthousiasme. VVD-Kamerlid Brigitte van der Burg zei 'enorm blij' te zijn. "Kinderen worden in Nederland uit huis geplaatst en onder toezicht geplaatst op basis van meningen in plaats van feiten. Ik vind dat bij ernstige vermoedens van kindermishandeling zo snel mogelijk de feiten boven tafel moeten komen."

SP-Kamerlid Nine Kooiman is 'ontzettend opgelucht' * dat er extra geld wordt uitgetrokken voor forensisch-medische expertise. "Hulde", riep ze de staatssecretaris toe. CDA-Kamerlid Hanke Bruins Slot sprak van een 'wijze beslissing' van Veldhuijzen van Zanten.

* Toevoeging redactie Dark horse: Het is vraag waar mevrouw Kooiman nu zo ontzettend opgelucht over is. In onze contacten met haar hebben wij nooit de indruk gehad dat Waarheidsvinding bij de SP hoog op de agenda stond.

VVD wil meer geld voor forensisch-medisch expertise

http://brigittevanderburg.vvd.nl/actueel_6306/42206/

15 dec 2011

De VVD wil dat het kabinet meer geld uittrekt voor forensisch-medische expertise, om kindermishandeling beter te kunnen onderkennen.

Brigitte van der Burg: “Kinderen worden in Nederland uit huis geplaatst, onder toezicht geplaatst op basis van meningen in plaats van feiten. Ik vind dat bij ernstige vermoedens van kindermishandeling zo snel mogelijk de feiten boven tafel moeten komen.”

Om die reden pleit de VVD voor het kunnen inschakelen van medisch-forensische expertise bij vermoedens van kindermishandeling. De VVD wil dat deze expertise niet alleen kan worden ingeschakeld in het geval van een strafbaar feit (dus door Justitie), maar ook wanneer Jeugdzorg met vermoedens van kindermishandeling wordt geconfronteerd.

Van der Burg: “Dat betekent dat ook vanuit VWS een financiering beschikbaar moet worden gesteld.”
De staatssecretaris van VWS heeft vandaag tijdens een overleg over kindermishandeling toegezegd dit geld te zullen vrijmaken.

Deel dit artikel:

Facebook LinkedIn Twitter

Een van de vele verhalen betreffende Jeugdzorg

        

 Mijn zoon is mij inmiddels al 3 jaar geleden ontnomen. Afgelopen jaar heb ik hem 4 uurtjes verspreidt over 2 afspraken onder begeleiding mogen zien.

1. Eerste uitspraak OTS/UHP afgewezen door de rechter. Toen werden ze vals bij BJZ.

2. Na 8 maanden alsnog een OTS/UHP omdat ik niet zou meewerken met de “hulpverlening” waar ik een half jaar daarvoor een klacht had ingediend omdat het dossier niet klopte, namen niet klopte en er geen sprake was van een zorgelijke situatie. Dat ik een klacht had ingediend en dat deze 2 maanden na zitting gegrond werd verklaard, werd nooit iets mee gedaan. BJZ heeft overigens nooit de OTS/UHP machtiging binnen de 3 maanden in laten gaan na uitspraak rechter.

3. Verlenging na een jaar omdat ik tegen mijn zoon had gezegd dat hij thuis wat mij betreft altijd welkom was en dat ik zou bespreken met de rechter wanneer hij naar huis mocht komen op zijn vraag. Dat leverde onmiddellijk een OTS/UHP verlenging op. Want daarmee bracht ik de “hechting” in het pleeggezin in gevaar. Daarna mocht ik mijn zoon na driekwart jaar pas weer zien onder begeleiding. Ik mocht immers nog geen eens zeggen dat hij bij mij altijd welkom is.

4. Daarna een UHP/OTS en ontneming gezag. Het ging blijkbaar slecht met mijn ex-man en dat was mijn schuld, we zouden ruzie hebben gemaakt na de scheiding. We zijn 8 jaar geleden gescheiden en ik heb hem 3 keer gezien voor de omgang zonder ruzie trouwens. Inmiddels heb ik jaren een stabiele relatie met een nieuwe partner, maar daar wil men niets mee te maken hebben. Verder heb ik geen contact met mijn ex aangezien hij na de scheiding op een verkeerd pad is gegaan.

Mijn ervaring, ik ben 8.5 jaar geleden gescheiden van mijn ex, althans toen is de echtscheiding aangevraagd en een half jaar later uitgesproken. De rechtbank heeft in 2004 een omgangsregeling toegewezen, die ik na ben gekomen. Echter, nadat ik merkte dat er problemen waren heb ik dit bij BJZ gemeld met de vraag voor advies.

Mijn zoon gaf aan dat er rare dingen gebeurde tijdens de omgang, dat er “vreemde” mannen waren en had daar veel moeite mee. BJZ deed niets met de meldingen, maar ik gaf aan in de tussentijd omgang toch even te beëindigen.

Dat was prima, de Raad voor Kinderbescherming ging onderzoek doen naar de mogelijkheden voor omgang. Uit dit onderzoek bleek (voor de zittingen m.b.t uit huis plaatsing en ondertoezichtstelling bij mij) dat mijn ex binnen 3 jaar 41 keer in aanraking was geweest met de politie voor delicten, waaronder zware bedreigingen met de dood naar buren toe etc. En dan ook nog verschillende buren op verschillende adressen, evenals geweld/diefstal/heling/handel in verboden middelen/vechtpartijen/openbare dronkenschap. Een heel scala van geweld. Omgang met zijn zoon was in het onderzoek van 2006 volgens de raad voor kinderbescherming ONMOGELIJK zonder begeleiding.
Dit onderzoek was in 2006.

Het jaar daarop bepaalde de rechter dat mijn ex gewoon omgang moest hebben zonder begeleiding en BJZ vroeg meteen een OTS/UHP aan bij mij. Ze haalde met een rotvaart mijn zoon uit huis in de tijd dat de omgang met zijn vader weer werd opgestart. Mijn zoon moest 1 keer in de twee weken naar zijn vader, de uit huis plaatsing was inmiddels uitgesproken en toen ik hem sprak bij zijn pleegouders zei hij dat hij wakker had gelegen een aantal nachten. Dat het bij zijn vader alleen maar over sex ging en dat er afschuwelijke dingen waren gebeurd. Hij had dit gemeld aan de pleegouders en ik heb dit gemeld bij BJZ. Even later had ik een gesprek waarin BJZ verklaarde dat zijn vader het over een sexy vrouwtje op televisie had gehad en dat dit alles was. Ondertussen vertelde mijn zoon dat hij seksueel belaagd werd door zijn vader die constant onder invloed was van drank. De pleegouders en BJZ wisten dit, maar stonden gewoon omgang toe.

Dankzij een inmiddels overleden politieagent heb ik uitreksels gekregen uit hun dossier en het is niet mals wat er in staat, de politie heeft een aantal keren moeten optreden in het pleeggezin waar de vader stomdronken zonder rijbewijs zijn kind “kwam halen” en de pleegouders dan maar mijn zoon meegaven onder bedreiging. Er werd totaal niet ingegrepen door BJZ na deze meldingen. Ze vonden het wel prima zo.

Ik ben eens gaan praten met mensen die contact hadden met mijn ex en het was verschrikkelijk wat er daar in huis gebeurde. Er zaten constant allerlei vreemde mannen uit het circuit en ook mannen die uit een heel andere hoek kwamen en zij kwamen allemaal als mijn zoontje daar was, wat kwamen zij doen? En daar zat dan een jongetje van 6 tussen allerlei mannen onder invloed. En BJZ vond het prima. Ik was inmiddels laaiend over de situatie en vond het totaal onverantwoord. Het resultaat was dat ik mijn zoontje helemaal niet meer te zien en te spreken kreeg dankzij BJZ. Mijn ex kwam er ook steeds mee weg, hij werd op een bepaalde manier gewoon geholpen. Hij is wel opgepakt in die tijd omdat hij een weetplantage op het speelkamertje van zijn zoon had gebouwd. Dit is allemaal bekend bij de politie.

Het was totaal onverantwoord en BJZ heeft meegewerkt door niets met deze meldingen te doen en deze ook nog tegen mij als bezorgde moeder te gebruiken om mijn zoon uit huis te kapen. De plek waar hij volledig veilig was. Bovendien mag hij al 2.5 jaar niet bij mijn vriend en mij komen, terwijl mijn vriend een lieve en rustige man is.

En er is zoveel meer bij het pleeggezin waar ze hem hebben geplaatst en wat er is gebeurd in de Gemeente waar ik woonde, waar de Burgemeester ook nog een bijbaantje bij de Combinatie heeft, wat onder Jeugdzorg valt. Hoe ik daar ben vervolgd na mijn meldingen en wat er daar allemaal is gebeurd, dat kan het daglicht niet verdragen.

Kortom, daarom is het zo druk bij BJZ. Ze hebben het heel druk om zelf problemen te scheppen. Mijn zoon had het fijn thuis bij zijn moeder en de aantijging waarom de uithuisplaatsing geoorloofd zou zijn en ontneming gezag, daar ben ik nog steeds op aan het wachten. Ze hebben het nog nooit gehad over opvoedingsproblemen of een plan opgesteld waarin problemen vermeldt staan of misstanden in de opvoeding bij mij thuis met mijn zoon. En wat er bij zijn vader volgens politierapporten hebben ze naast zich neer gelegd en verzwegen. Tevens wat mijn zoontje vertelde over mishandeling en misbruik.

Dat BJZ na een melding van misbruik en geweld bij zijn vader en de wetenschap van 41 geweldsdelicten in 3 jaar daar een jongetje van (toen nog) 5 in het weekend naar toe moet sturen onverteerbaar.

BJZ die het advies van de Raad naast zich neer legde en nog niet eens begeleiding aan hebben geboden, terwijl ze wisten dat er een klein manneke dat in gevaar zat. Nee, ze hadden het druk met subsidie vangen om hem zo snel mogelijk bij mij weg te halen, ieder contact te verbieden zonder reden en de dagen bij zijn vader gewoon door te laten gaan. Totdat vader gevangenisstraf kreeg omdat hij zijn buurman met de dood had bedreigd. Toen kwam zijn vader niet meer en ik moest uit politieberichten vernemen wat er aan de hand was. Ik kreeg immers te horen dat er even geen omgang was omdat vader op “vakantie” was. Totdat ik zo bijdehand was om na te zoeken of er dingen waren gebeurd in de staat van mijn ex rond de tijd dat de omgang stopte in de politieberichten online en daar was het berichtje.

Is dat raar dat mijn zoontje zich niet fijn voelt. Moet bij zijn moeder weg en naar zijn vader toe met alle toestanden. En met mij mag hij geen contact meer als hij me in vertrouwen verteld wat daar gebeurd. BJZ heeft er niets mee gedaan, trouwens dat is niet waar. Toen ze het gezag wilde ontnemen had ik ineens ruzie met mijn ex na de scheiding al dan niet in het bijzijn van het kind. Leuk bedacht, ik heb mijn ex zeker al bijna 4 jaar niet meer gezien of gesproken. En ruzie maken met iemand zo gewelddadig is? Ik heb met niemand ruzie en met hem zal ik geen ruzie maken. Ik zorg er al 8 jaar voor dat ik geen enkel contact met hem heb, tenzij het noodzakelijk is met betrekking tot mijn zoontje voorheen. Toen de omgang verplicht was, zorgde ik er voor dat dit bij familie gebeurde zonder mijn bijzijn. Ik was doodsbang voor deze man.

Maar ik weet dat er meer achter deze zaak zit. Ik weet dat feiten en bewijzen weg gemoffeld zijn om onze zoon toch maar daar te krijgen in huis met heel veel verschillende mannen om mijn zoon heen en wat daar volgens mijn zoon zich afspeelde. Waarom mocht mijn ex  na minstens 41 zware geweldsdelicten gewoon omgang en gezag behouden?

En waarom wordt mijn kind uit mijn huis gehaald nadat hij meldt zo bang te zijn, omdat er zo’n rare dingen gebeuren met allerlei vreemde mannen bij zijn vader. Door wie wordt zijn vader beschermd? In elk geval door BJZ, want die hebben geen enkele keer alle voorvallen benoemd bij de rechtbank, terwijl er aangiftes zijn van de pleegouders bij politie betreffende geweld en dronkenschap bij de omgang en grensoverschrijdend gedrag (misbruik).In alle zittingen is dit geen enkele keer gemeld. BJZ zit deze gegevens gewoon achter te houden. Ze willen blijkbaar alleen maar scoren met uit huis plaatsingen en de veiligheid van kinderen interesseert ze totaal niet.

En ja, ik heb papieren uit het politiedossier. Die hadden door BJZ al lang bij de rechtbank afgegeven moeten worden in de afgelopen jaren. Geen woordje is er geweest over die situatie, niets!!!! BJZ zweeg in alle toonaarden en hield deze informatie achter.

Er is blijkbaar wel degelijk een innercircle aanwezig die voor geld en misbruik alles in werking stelt.

Even een andere naam

Het Savannah effect in Engeland

Social Workers 'Sex up Abuse Claims to snatch children for adoption'

http://www.express.co.uk/posts/view/289232/Social-workers-sex-up-abuse-claims-to-snatch-children-for-adoption

Sunday December 11,2011

By Ted Jeory

SOCIAL workers are regularly “sexing up” dossiers on problem parents to remove children into care and even to farm them out for adoption, a whistleblower reveals today.

The experienced social worker told a Sunday  Express investigation that council managers are frequently putting pressure on  him and colleagues to rewrite reports considered “too positive”.

 

They are  demanding “more dirt” on mothers and fathers to increase the chances of  securing court orders that place their children into care and which boost  councils’ Ofsted  ratings.The whistleblower said the worry of having  another Baby P on an authority’s hands had created a climate of fear that was  destroying innocent families.

The findings were last night described as a  “national scandal” by one MP who is now demanding a full Parliamentary inquiry  into Britain’s child protection system.

We’re being pressured to go against what we think is right for families

The whistleblower

Lib Dem John Hemming will raise the  issue when he appears at the Education Select Committee on Tuesday.

The  committee’s chairman, Graham Stuart, has indicated he would talk to our  whistleblower in confidence.

The whistlebower said the behaviour of social  workers has been dramatically and “needlessly” changed since the full details  over the 2007 death of Baby Peter Connelly in Haringey, north London, emerged  three years ago.

He said there is now a new culture of fear in which the  buck of responsibility is continuously passed up the managerial chain.

He  said people in desperate need of help with their parenting skills are instead  having their lives ruined by bureaucrats who fear being blamed for a highly  unlikely case of extreme abuse.

Courts sitting away from the public glare  are then increasingly being asked to make life-changing decisions based on  “biased” evidence, he claimed.

Latest figures show that social workers,  already overstretched due to Government cuts, are dealing with rapidly rising  caseloads with 42,700 children now on child protection plans.

Social  workers say this is largely due to political pressure after the Baby P  case.

David Cameron has said there are too many children in care and that  the adoption process needs streamlining, but critics say the real issue is  about why so many youngsters are taken into care in the first place.

The  whistleblower, a father who works for a large authority in the south of  England, said: “We’re being pressured to go against what we think is right  for families.

“Personally, I’ve written reports and been told, ‘You are too  positive with this family, we’ll never get it to court unless you make it more  negative’.

“I’ve actually been told that.

“Although it goes against  what you feel is right, you feel under an obligation.

“Children need to be  in their families and we need to support them as much as possible and only if  there are great risks do you take a child out of a family.”

When asked for  an example, he said: “In order to get a child through to a child protection  conference, we’re told to make the situation look bad and worse than it  actually is.
“We don’t necessarily make things up, but we can change the  emphasis.

“It’s subtle. I had one child aged about eight. I’d prepared a report with the emphasis saying that the parents were prepared to make changes  and that their attitude was willing.

“But then I was told this was too  positive, we’d never get it through.

“I was told to bring out more of the  negative points, so I had to concentrate on the lack of cleanliness of the  house. That put the parents in a bad light.”

He said these reports were  used to take children out of a family home and in many cases then placed for  adoption.

He added: “It destroys families. But the newer, younger social  workers see this as the norm, they just want to toe the line with their bosses  and that’s worrying.”

The whistleblower also  raised serious concerns about council-appointed psychologists who he believes  are biased in favour of their paymasters.

In particular, he said he had  doubts over what he said were nebulous concepts of emotional abuse and  “attachment theories”.

He said: “These psychologists create such a high  standard of for parenting that most of us would fail.”

MP John Hemming said: “I congratulate the Sunday Express in  unearthing this national scandal.  

“A number of whilstleblowers  have come to me to explain how expert evidence is at times sexed up and at  other times plainly wrong in the Family Courts.   “Taking the  wrong children into care on the basis of sexed up dossiers and meaningless  psychobabble results in other children being left to die such as Baby P. 

“Parliament must act to sort out the child protection system.”

Nishra  Mansuri, of the British Association of Social Workers, recognised the  whistleblower’s comments and said: “It’s a major concern. The cuts are  creating so much pressure for social workers that the right decisions are not  being taken.

“We’re storing up so many problems, but the odds are against  us.”

The whistleblower said auth­orities’ worries of another Baby P had created a climate of fear